‘Wanneer komt de 2de?’ Een vraag die me meerdere malen al is gesteld, zelfs toen Noa nog in mijn buik zat (hallo, laten we eerst DEZE even doen) Ergens vind ik het een ongepaste vraag. Een vraag die ik niet zo snel zou stellen aangezien ik uit eigen ervaring weet dat een kindje krijgen langer kan duren. Een kindje krijgen voor sommige geen optie is of het juist een ontzettend pijnlijke vraag is.
De titel is een beetje misleidend misschien, maar als ik de vraag krijg vertel ik dat we zo compleet zijn. Maar ik hou eigenlijk altijd een slag om de arm.
Waarom een slag om de arm? Ik was degene die tot haar 25ste riep dat ik geen moeder wilde worden. Ik had geen kinderwens ondanks mijn droombaan waarbij ik werkte met kinderen. Het hoe en wat qua verandering zou ik jullie besparen maar op mijn 31ste ben ik toch moeder geworden. Nooit gedacht. Nooit gehoopt. En nu zo vanzelfsprekend dat het eigenlijk raar is.
Zeg dus nooit nooit. Noa zou er anders ook niet zijn geweest. Misschien over een jaar of 2 denk ik er heel anders over. Misschien blijft het bij alleen onze Noa, iets wat ik wel vermoed. Beide zijn we het ermee eens dat het zo eigenlijk compleet voelt. Daarbij wil ik nog aangeven dat ik een zwangerschap van 9 maanden & nog een bevalling niet echt meer zie zitten. Ik heb het als heel erg zwaar ervaren en zou er niet zo snel nogmaals voor kiezen. Daarbij hebben we nu een over het algemeen makkelijk kind. Een 2de… Misschien neemt dit net zo’n lange weg in. Misschien is het ons niet gegeven. Misschien wordt alles heel anders waardoor… Misschien is dit juist allemaal veel lastiger met… Er zijn eigenlijk teveel twijfels waardoor we er toch voor kiezen om te genieten van ons ventje. Ik wil vooral dankbaar zijn dat hij er is en dat hij gezond is & alles goed gaat.
Enig kind
Maar is dat dan niet zielig? Ik heb hier wel eens over nagedacht, aangezien je eigenlijk je kindje een broertje of zusje ‘misgund’ . Ook zijn er altijd van die vervelende vooroordelen, waar ik zelf ook altijd mee te maken krijg. ‘ Je zal wel verwend zijn’ … Zelf ben ik ook enig kind en ben niets tekort gekomen. Daarbij heeft Noa genoeg aanspraak in onze familie/vrienden qua kinderen en op het kinderdagverblijf. Dat laatste vond ik juist belangrijk zodat hij leert delen, samen spelen en andere kindjes leert kennen. Scheelt dat het een ontzettend sociaal dier is en makkelijk contact maakt met anderen.
Voor nu (en voorlopig) voelt het of we compleet zijn als gezinnetje. En ik denk dat dit voorlopig wel zo blijft. Maar je weet nooit hoe het leven loopt…
Er kwam al een klein stukje aanbod bij het Blogbabbels artikel bij lieve Tamara:
DENKEN JULLIE AAN GEZINSUITBREIDING?
Nee, eigenlijk niet. Wij zijn blij met onze gezonde Noa, die eigenlijk al een cadeautje is gezien het feit dat ik tot mijn 25ste nooit kinderen wilde. Zeg nooit nooit; aangezien Noa er ook is. Misschien over een aantal jaren denken we er anders over.
Maar voor nu is ons gezin compleet, zo voelt het echt. Daarbij zie ik een zwangerschap echt niet meer zitten, aangezien ik dit echt als heel zwaar heb ervaren.
Hoeveel kinderen hebben jullie of hoeveel kinderen zou je graag willen?
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Zoals je weet ben ik ook enig kind. Ik riep nog wel eens dat als ik OOIT kinderen zou willen, het er twee moesten zijn omdat ik het zelf alleen niet zo leuk vond.
Maar nu denk ik daar anders over. Ik zou het dan ook anders aanpakken dan ik me nog kan herinneren van mijn ouders. Persoonlijk denk ik ook dat ik genoeg zou hebben aan 1, maar zeg nooit nooit…
Je merkt het snel genoeg wat je wensen zijn als je er eentje hebt 🙂 En zolang het je eigen keuze is (samen met je partner) en je bent gelukkig is dat toch het belangrijkste. Stom alleen dat er altijd zoveel vooroordelen zijn.
Fijn dat jullie het gevoel hebben dat jullie nu compleet zijn qua gezinnetje! En inderdaad goed om een slag om de arm te houden, want dat gevoel kan natuurlijk altijd veranderen en dat is ook goed. Zo lang jullie maar gelukkig zijn!
Ik heb er eentje maar ik had er het liefst drie (of vier? of vijf?) gewild. Helaas kwam ik na de eerste nooit geen ‘papa-material’ meer tegen. En één kind in mijn eentje vond ik prima kunnen (zeker omdat het nou eenmaal zo liep) maar bewust een tweede erbij, wilde ik niet. En ook; ik vond (en vind) het nogal een kostenpostje . Ik heb mijn dochter een mooi spaarcentje mee kunnen geven toen ze op zichzelf ging wonen. Dat had ik niet gekund als ik er twee had gehad. Met broertjes en zusjes opgroeien is overigens ook niet altijd een feest. Ik ken er genoeg die elkaar niet kunnen luchten of zien. En uiteraard moet iedereen het lekker zelf weten. Kinderen zijn het beste af met gelukkige ouders.
Helemaal waar! Gelukkige ouders zijn gelukkige kids. En of het er nou 1 of 10 zijn dat maakt niet uit. En het is zeker ook een financieel plaatje, het kost allemaal nog wat. En we willen Noa ook een hoop kunnen bieden; wat je met een stuk of 4 kinderen misschien wel zou kunnen, maar wat het wel lastiger maakt. Die geldboom hebben we nog niet ontdekt 😉
Zo is het maar net! Ik kreeg die vraag overigens niet na Eliza, maar ja, als je gaat scheiden terwijl ze nog niet eens 2 is, en je alleen komt te staan, dan laten ze het ook wel om dat te vragen. Ook al, was dat wel een planning een tweede, je hebt het nooit in de hand, en inderdaad, zeg nooit nooit! Het is bij 1 dochter gebleven en dat is eigenlijk meer dan prima! Zelf ben ik ook enig kind, en dat was ook omdat het niet meer wilde lukken, die tweede, en toen ik eenmaal vier was, had mijn moeder meer vrijheid, en vond ze het wel goed zo.
Kortom, de natuur beslist… in mijn ogen dan. Eliza denkt er wel over trouwens, een tweede, nu nog niet, maar misschien, en ik denk alleen maar… hou het hier maar bij, hahaha
En ik ben het met jou eens trouwens, behalve binnen eigen familie, stel je zo’n vraag niet aan iemand. Je merkt het vanzelf wel is mijn gedachte altijd al geweest.
X
Day is inderdaad een andere situatie. En het moet je allemaal maar gegeven zijn; uit eigen ervaring als je 2 jaar bezig bent. Ik vind die vraag zo niet passend en zou hem inderdaad dan ook nooit stellen.
Ben erg benieuwd of die 2de voor Eliza er (nog) komt 😉
Allemaal tweelingenfamilie want bij mij zit het ook in de familie, haha.
Ik begrijp je volledig! Ik stelde de vraag tijdens de blogbabbels omdat ik voelde dat de openheid er was en dat we er ook open over konden praten. Niet a la “en wanneer komt die tweede”, maar een oprecht interesse naar je mening rond die vraag, maar dat weet je hé! <3
Ikzelf zei vroeger altijd: ben ik bij een man die geen kinderen wil, oké. Ben ik bij een man die wel kinderen wil, ook oké. Zo dacht ik er echt over, ik zag in beide voordelen. Toen ik 10 jaar was, zei ik al dat ik niet voor m'n 30e zou denken aan kinderen en kijk, pas toen ik 30 was, kwam Remus ter wereld. Ik kan me nu geen leven meer voorstellen zonder hem, natuurlijk.
Maar ik ben ook van mening dat je hem niet extra verwent of dat het zielig is dat hij geen broertje/zusje zou krijgen. Dat zijn gewoon vooroordelen, er zijn overal voor- en nadelen aan verbonden. Denk maar aan het middelkind die zogezegd altijd verwaarloosd is, of de oudste die verantwoordelijk moet zijn, de kleinste die het lastigst zou zijn,… Gewoon je hart volgen, niets mis mee!
Ik had erover geschreven dat ik wel een tweede baby wou maar op den duur begonnen we ook te twijfelen, want ja, alles dubbel is dan ook dubbel trouble? Haha. Maar ik heb zo'n idioot droombeeld voor me dat we met z'n vieren op een camping zitten, met een glas wijn en een kaartspel. Remus en zijn broer/zus tegen de 'oudjes' en ik kan dat beeld precies niet afzetten, haha. We zien wel wat er komt 🙂
Dank voor je fijne reactie en zo voelde de vraag ook oprecht. 🙂 Ik denk er namelijk ook zeker zo over & zeg nooit nooit. Wie weet wat de toekomst ons altijd brengt.
Ik wil het ook bij 1 kindje houden. Heb ook lang geen kinderen gewild, toen toch wel en het is wel genoeg zo (maar zeg inderdaad nooit nooit). Ik zie het ook totaal niet zitten om nog eens een zwangerschap, bevalling én kraamtijd mee te maken. Ik heb me zo enorm slecht gevoeld die eerste twee weken na de geboorte van ons kindje dat ik dat echt niet nog eens wil meemaken, ook al is het ‘maar’ twee weken en wie weet is het bij de volgende wel anders.
Ik vind een kind zonder broer of zus niet zielig (je moet ook al geluk hebben dat ze het goed met elkaar kunnen vinden, wat ook niet zo evident is) en ik vind dat ook al helemaal geen vanzelfsprekendheid dat het dan een verwend kind wordt. En wat dan nog. Je kan je kind ook verwennen en toch belangrijke waarden en normen meegeven. Ik zie daar niet echt iets mis in.
Ik word echt blij van je reactie en te merken dat ik niet de enige ben <3
Ik zie een zwangerschap, bevalling en alles opnieuw ook weer niet zitten. Ik wil Noa zeker opvoeden hoe ik als enig kind ook ben opgevoed; niet verwend hoewel je hem natuurlijk meer kan ‘geven’ als dat je bijvoorbeeld 3 kids heb.
Hoop dat het inmiddels beter met je gaat <3
Vroeger wou ik altijd minstens 2 kinderen (er was zelfs een tijdje dat ik er 4 wou, what was i thinking). Ondertussen ben ik bijna 37 en hoop ik nog altijd van mama te worden. Maar ik ben er wel realistisch in dat ik al heel blij mag zijn als er nog eentje komt. Mijn vriend heeft trouwens al een dochter dus dan zouden er al vaak 2 kinderen in huis zijn. Maar ik kijk wel wat me nog gegeven is.
Mooi! <3
Wij zijn ook van plan om het straks bij een kind te houden – als het ons gegund is en als het geen tweeling wordt (zit in de familie).
Verder is het principe van ‘een tweede erbij voor de eerste’ ook een beetje twijfelachtig. Zoek de podcast ‘De tweede’ maar eens op. Heel erg interessant! Er hoort ook een boek bij dat je via de podcast ook gratis kan beluisteren.
Bij ons ook in de familie, maar was er gelukkig maar 1 😉 En het is inderdaad als je het je maar gegund is. Succes met het afleggen in de toekomst van deze weg. Thnx voor de podcast tips!