Wederom i.v.m. de privacy van Noa besloten dit persoonlijke verhaal beveiligd te delen. Ook de maandoverzichten zijn wat aangepast aangezien ik toch nóg bewuster wil bloggen over mijn gezin. We hebben vorige week een helse week achter de rug met wel EINDELIJK zicht op verbetering. Al sinds ruim een jaar zijn we af en aan bezig. Ondanks alles met onze zieke Noa de afgelopen week, toch blij dat we eindelijk zicht op IETS hebben.

Ik schreef al eerder een beveiligd artikel met ‘Daar gingen we weer…’ en hartverzakking nummer 1 . Lees deze even eerst om te weten wat de voor geschiedenis is van dit verhaal. Het gaat over zijn hoestaanvallen, de HAP bezoekjes en pseudokroep diagnose. Dit artikel gaat over wederom een zieke Noa en een ‘nieuwe’ diagnose na een huisartsbezoekje. Eentje waar ik al tijden naar vraag maar waar helaas niet naar werd geluisterd.

Rond Juli 2021. We zijn bijna een jaar verder. We hebben in dat jaar heel wat bezoekje aan de huisarts gehad. Heel wat slapeloze nachten. Heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Heel wat hoestdrankjes, neussprays en andere drankjes gehad en geprobeerd. Heel wat zorgen. Vaak kregen we te horen dat Noa pseudokroep had. Wat ook zeker kan zijn maar hij had niet alle symptomen die er standaard bij horen. Dit werd altijd weggewuifd. Als ik weer eens een bezoekje bracht kreeg ik te horen dat het geen luchtwegeninfectie is. Het zit te hoog op zijn longen dat een puffer niet zal helpen ondanks dat ik er meerdere keren om heb gevraagd. We moesten er maar ‘mee leven’ dat hij vaak last had van kuchjes en dingen vaak op zijn luchtwegen sloegen. Kinderen moeten immers een immuunsysteem nog opbouwen.

En toen kwam daar dus vorige week. Noa had hoge koorts. Zetpil. Uitgewerkt. Weer koorts. Huilen. Pijn. Hoesten. Klagen over pijn zijn keel. Alles kwam weer langs. Dit bleef eigenlijk aanhouden. Gelukkig was ik door mijn nieuwe werk een aantal dagen thuis, paste mijn moeder een extra dagje op zodat hij niet naar het dagverblijf hoefde. Het werd niet erger maar ook niet minder. Tot Donderdag. Hij sliep 3 keer. En vroeg zelfs om zijn bed in de middag. Had koorts. At niet. Dronk slecht. Was totaal niet zichzelf. Uiteindelijk bleef M. de Vrijdag thuis en we maakte een afspraak bij de huisarts. Een andere dan die we normaal hebben. Eentje die ik zelf ook erg prettig vind maar helaas niet altijd aanwezig is waardoor we niet standaard bij haar langs kunnen. Wat hij had?

Een luchtwegen infectie
Fikse oorontsteking
en een keelontsteking

En dan nu…

Bam. Die kwam binnen. Ons kleintje was zó ziek. En ik voelde me zo rot. Had ik eerder aan de bel moeten trekken? Had ik…. We kregen antibiotica mee voor de laatste 2 genoemde en voor de luchtwegen infectie kregen we EINDELIJK die puffer waar ik al meerdere malen om had gevraagd. Als hij nu benauwd is kunnen we deze geven. En de eerste keer na het gebruik merkte we al een heel verschil. Ik kon wel janken en heb dat die week zeker een aantal keren gedaan. Leuk was de eerste keer niet, maar nu doet hij het geheel zelf zijn puffer.

De antibiotica was een ander verhaal. In de houdgreep. Gillen. Het niet willen. Helemaal hysterisch en wij ten einde raad. Uiteindelijk hebben we het nu gemixt (even gebeld of dit mocht) met zijn knijpfruit of met appelmoes. Tot nu toe gaat het goed en krijgt hij alle doseringen binnen. Na de eerste dag ging het al zoveel beter. Geen koorts en weer zijn oude zelf. Hij slaapt beter (en wij ook DOET EEN DANSJE NA EEN WEEK NIET SLAPEN💃🏻 ) alleen merk ik dat zijn lichaam nog moet herstellen van alles van de afgelopen week. Hij slaapt wat meer overdag en is wat sneller aan het einde van zijn latijn.

Wat ik dus vooral doe…

…is tijd nemen voor mezelf en vooral mijn gezin. We leefde de laatste tijd op de automatische piloot. Je gaat. Voor je kind. Je kan zóveel hebben als moeder heb ik ondervonden. Geen slaap. Alleen maar ‘zorgen voor’ Het is slopend maar elke dag sta je op en doe je het weer. Met mijn me-time momentjes lees ik veel. Geniet van een theetje met chocolade. Ben weer begonnen met een nieuw seizoen Elementary. Gewoon, om eventjes bij te tanken en te ontspannen. Mijn blog en email heb ik de afgelopen tijd amper aangeraakt. Het is even een beetje op mijn batterij. Werken, zorgen voor & maken. Bijna geen nachtrust. Het is de aankomende periode dus even meer me-time dan normaal. Ik probeer vooral rust te vinden en mijn lichaam zelf ook even te laten herstellen, want die heeft zeker een klap gehad. Hoofdpijnen van het weinig slapen (en de zorgen) maar ook mijn PDS van de toch wel stress die erbij komt kijken. Op was het. Gewoon op. En dat batterijtje ga ik even goed voor zorgen. Hij is herbruikbaar en oplaadbaar, maar dat laatste moet ik dan toch echt zelf voor zorgen. 🔋

En dan denk ik altijd aan dit liedje… Die op meerdere momenten met Noa afgelopen jaar precies op de radio was. Tijdens onze rit naar het ziekenhuis. Naar de huisartsenpost op vakantie. Op de terugrit van een afspraak bij de huisarts. Dit nummer was een soort rode draad. Want uiteindelijk komt ook alles goed ❤️