Afgelopen Donderdag was het de Nationale dag van de Geboorte. Spuit 11 kwam er pas achter toen ik het bij andere mama blogs zag (plus: dis was mijn vrije weekend dus ik was lekker veel offline) dus een verlaat artikel erover. Ik wilde namelijk toch er iets over schrijven. Dit is een dag dat namelijk wordt gevierd dat de meeste kinderen gezond geboren worden, maar wordt ook stil gestaan bij de kindjes waarbij dit niet het geval is.
Noa is gezond. De daar ben ik echt ontzettend dankbaar voor. Zoals jullie weten had ik tot mijn 25ste geen kinderwens. Op mijn 31ste werd ik moeder. Juist omdat onze zwangerschap niet vanzelf ging heb ik me eigenlijk tot zijn geboorte druk gemaakt. Het heeft wel een wat grijze wolk boven mijn zwangerschap veroorzaakt. Naast alle kwaaltjes en het feit dat ik zwanger zijn écht niet leuk vond heb ik me continu zorgen gemaakt. Ging het allemaal wel goed? Zal ik geen miskraam krijgen? Heb ik door al die jaren hard te roepen dat ik geen kinderen wil iets over mezelf afgeroepen? Oh ik voel hem minder….?
39 weken
Noa is precies met 39 weken geboren. Een weekje voor zijn uitgerekende datum en de bevalling kan je hier lezen. Alles ging voorspoedig maar ik haalde pas opgelucht adem toen ik hem met zijn geboorte hoorde huilen. Na 39 weken viel er toen pas een last van mijn schouders af. Hoewel het nooit een zekerheid is dat het allemaal zo blijft met je kind was dit toch wel een hele opluchting. Alles ging goed met zowel hem als met mij en we mochten na 3 uurtjes alweer naar huis.
Waarom ik dit deel? Omdat ik me niet eens kan voorstellen hoe het voor sommige ouders is met zorgkindjes. Omdat het fijn is stil te staan bij álle geboortes. Geboortes die lastig gingen. Geboortes waarbij het dagen duurde. Geboortes via een keizersnede. Met of zonder hulpmiddelen. Maar ook geboortes (net als die van mijzelf) die heel makkelijk gingen. Omdat ons lichaam dit toch allemaal maar eventjes doet. Kindjes op de wereld zetten. Op welke manier dan ook. Ik kijk vaak naar Noa tijdens het spelen en vraag me dan nog steeds af HOE dát in mijn buik heeft kunnen zitten. Toen al een kleine drukte maker. En ik voel me dankbaar.
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Heel herkenbaar! Ik vond het zó eng om zwanger te zijn. Ik had het liefst 24/7 aan een echo-apparaat gehangen. En toen ze er eenmaal was, was ik nog steeds bang dat het mis zou gaan. Ik vind mezelf ook ongelooflijk rijk dat ik een gezonde dochter rond heb lopen. Meer heb je eigenlijk niet nodig in het leven.
Het is en blijft een wonder, het krijgen van een kindje. Ik kan me goed voorstellen dat je je tot het laatste moment zorgen hebt gemaakt.
Op mijn werk krijg ik helaas ook regelmatig te maken met kindjes waarbij toch iets mis gaat. Heel heftig is dat.
Mooi artikel! En zo herkenbaar, al die zorgen! Ik vind het ook continu spannend. Mijn buik groeit hard, maar groeien ze ook allebei goed? Dinsdag mag ik weer gaan kijken. Dat levert daarna hopelijk weer een paar gerustgestelde dagen op 😉