‘Je ziet er zo goed uit’
“Wauw, heb je echt pas 5 maanden geleden een baby gehad?’
‘Hij slaapt al door? Wat hebben jullie een geluk!’
‘Je ziet bijna niet dat je pas een baby hebt gehad’
Een aantal opmerkingen die ik random van mensen te horen krijg. Zowel collega’s, ouders op mijn werk als complete vreemden die horen dat ik een jong zoontje heb. Allemaal goed bedoelde complimenten, die ik zeker aanneem. Want ze hebben gelijk. Het is ook niet te zien dat ik zwanger ben geweest (ik had dan ook pas de laatste 3 weken echt meer een ‘buik’). Mijn buik is weer redelijk hoe hij was voor mijn zwangerschap (ondanks dat het wat zachter is dan ervoor, is hij wel weer redelijk in shape getrokken na een aantal weken al). Noa slaapt als sinds hij ongeveer 2 maanden was redelijk elke nacht geheel door. Ja we hebben geluk, maar sommige mensen beseffen niet wat erachter zit.
Mijn lichaam heeft, ook al ziet het er goed uit een optater gehad. Dit merk ik nog aan alles! Mijn hormoon huishouding is helemaal van de kaart. Tijdens mijn zwangerschap was dit al het geval, maar nu na mijn zwangerschap (zelfs 5 maanden erna) merk ik het nog elke dag. Het ene uur voel ik me de wereld te rijk, een uur daarna kan ik ineens in huilen uitbarsten en het niet meer zien zitten. Daarbij helpt het starten met de nieuwe anticonceptiepil ook niet echt mee moet ik zeggen. Het is om gek van te worden, dat je je zolang jezelf niet voelt. Dat je neerslachtig bent en daarna ineens de hele wereld aankan. ik blijf maar hopen dat het 9 maanden op, 9 maanden af verhaal geen fabeltje is…
Dus hoewel ik er gelukkig, uitgerust en blij uit zie (ik bedoel we kunnen doorslapen en ik heb een prachtig zoontje) gaat er van binnen van alles door me heen. Elke.dag.weer. En dat is vermoeid. Dát eet juist energie.
Daarbij heb ik sinds mijn geboorte al last van PDS (prikkelbaar darmsyndroom) Al járen heb ik opstoppingen nu loopt alles eigenlijk hoe het hoort te lopen. Heel gek voor mezelf en mijn lichaam, aangezien we dit niet gewend zijn. Ik merk dat ik in de ochtenden daardoor me niet zo fijn voel, totdat ik naar de wc ben geweest. Mijn lichaam heeft een heel ander ritme gekregen. Fijn, maar wel iets waar ik na 31 jaar erg aan moet gaan wennen.
Ook ben ik pasgeleden richting de huisarts geweest voor mijn blaas. Sinds mijn zwangerschap merk ik dat ik niet meer goed aanvoel als mijn blaas vol zit. Ik heb mijn urine laten testen en had geen blaasontsteking gelukkig. Wel ga ik binnenkort even een afspraak maken om te kijken of er wel wat aan te doen is.
Zoals jullie vast begrijpen kijk ik dan ook erg uit naar mijn aankomende vakantie (waarschijnlijk 3 weken, of misschien in 2020 moet ik 1 dagje maar werken) en hoop dan echt even op te laden en vooral tot mezelf te komen. Voor de hormoonwisseling ben ik natuurlijke pillen gaan slikken, waarbij het me wel helpt om een beetje balans te vinden. Ik werd er namelijk zó gek van dat ik toch besloot er iets aan te doen.
We zijn 5 maanden verder sinds de geboorte van Noa. En hoewel ik achteraf een prettige/snelle bevalling heb gehad heb ik er toch wel last van. Soms droom ik erover dat ik nog moet bevallen, of denk ik er aan terug… Ook heb ik soms nog last bij m’n complicatie waardoor in combi met mijn hormonen het soms eventjes teveel wordt.
Elke dag gaat het een beetje beter maar het is een proces. Een proces die langzaam maar zeker de goede kant op gaat…
Herkennen sommige mama’s zich hierin?
Inspiratie artikel: Motherly
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Ik herken het niet van mezelf maar ik was zwanger en wel 9 maanden ziek. Wat een hel was het. Toen de bevalling achter de rug was, was ik meteen weer ‘de oude’. Heel gek. Wat ik wél vind; je hoort – volgens de buitenwereld – op een roze wolk te zitten. Terwijl dat écht niet altijd zo is. En dan mag je ook nog eens niet klagen want je hebt een gezond kindje dus je MOET blij zijn. Maar ondertussen staat je hele leven op zijn kop. Je hebt ineens een berg verantwoording (wat best een eng idee is), je werk-ritme is veranderd, je relatie is ineens anders en jij mag ondertussen alleen maar blij en stralend rondhuppelen. En dan ligt ook je lijf nog eens dwars. Ook niet zo verwonderlijk want het heeft nogal een topprestatie geleverd. Maar soms is het gewoon allemaal ruk. Ondanks die prachtige baby. Neem gewoon alle tijd die je nodig hebt. Het komt echt wel weer goed. X
Je mag jezelf alle tijd en rust geven die je nodig hebt, he? Ik hoop dat de 9 maanden op, 9 maanden af kloppen en dat je je straks weer meer je oude zelf voelt (min de darmveranderingen – daar wil je denk ik wel aan wennen!)
Ga ik ook zeker doen! Soms zijn het goede dagen, soms slechte. Ik probeer het los te laten en zoveel mogelijk te luisteren naar mijn eigen lijf, wat soms erg lastig is door alle schommelingen.
Owh ik weet zó goed hoe je je voelt. Met iedere zin ‘jup, ja’ & hier zijn ze ruim 11 maanden (sorry). Bij mij was t zó erg dat ik een algeheel bloedbeeld heb laten prikken en eruit kwam dat mn schildklier het niet doet/ te langzaam werkt. Wellicht een tip om dat uit te sluiten? Je kan t maar weten.. sterkte !! 😘
<3
Dank voor de tip! Ik ga het eens onderzoeken.
Lieve Sas, ik herken jouw gevoel helemaal. Ik n 1 september bevallen, maar nog steeds merk ik dagelijks dat ik niet mijn oude lichaam terug heb. Iedereen zegt dat ik slanker ben dan voor mijn zwangerscha, maar zo voelt het niet. Niet dat ik mezelf lelijk vind, maar ik zie geen verschil. En dus kan zo een opmerking ook juist tegendraadsvoelen. De vraag over slapen vind ik al helemaal vervelend want iedereen die het vraagt heeft altijd engeltjes die door apen, dus ga heen met die vraag denk ik op zo een moment, mijn kind is een hele lastige slaper. We hadden 2 weken geluk dat hij overdag zo ging slapen en ook nu gaat dat alweer dagen prut. Om maar niet over de dag te spreken.
De hormonen gieren ook hier door mijn lijf, om gek van te worden. Die 9 maanden op en af merk ik dit keer veel meer dan bij tygo. En het is zo moeilijk om daar soms een draai aan te geven. Maar het beste wat je kan doen is je er toch aan overgeven en hopen dat alles snel weer een beetje normaal wordt. Maarja we moeten nog even totwe die 9 maanden bereiekn en ergens wil ik dat ook weer niet, want dan is Levi alweer zo groot haha.
Ah lief je reactie. Fijn ook de herkenning, soms denk je toch dat je de enige bent met dit probleem. Jij ook sterkte met alles <3
Ik probeer me er aan over te geven maar de ene dag gaat makkelijker dan de andere.
Liefs! x
Wat rot om te lezen dat het nog niet helemaal gaat zoals je zou willen. Ik ben zelf geen mama (behalve een hondenmama 😉 ), dus ik heb hier geen ervaring mee. Lijkt me erg vervelend. Hopelijk kunnen ze je helpen met je blaasprobleem. <3
Wat goed dat je hier eerlijk over schrijft, juist nu mensen aan je denken af te zien dat het allemaal op rolletjes loopt! Wel heel rot om te horen dat je niet helemaal lekker in je vel zit. Ik kan me voorstellen dat zeker die wisselingen qua hormonen je niet echt in de koude kleren gaan zitten. Hopelijk doet de vakantie je goed en kan de dokter je ook verder helpen met de blaasproblemen. Lijkt me heel vervelend inderdaad.
Knuffel voor jou! <3
Hier geen mama, dus ik kan er niet zoveel over zeggen, maar ik denk dat het inderdaad tijd nodig heeft om je weer helemaal goed te voelen. Sterkte.