I.v.m. privacy van Noa staat dit artikel achter een wachtwoord.
Wat als je grootste nachtmerrie werkelijkheid wordt?
‘Donderdag 8 Juni 2023, een dag die niet meer uit mijn geheugen gaat verdwijnen. Een dag die echt super fijn was totdat we een uurtje of half 5 naar de kermis in ons dorp gingen. De dag waarop Noa heerlijk aan het springen was op de trampoline in van die touwen. Waarbij ik een foto maakte met een glimlach van oor tot hoor. De dag dat ik ‘eventjes’ met een buurvrouw meeliep en daarna M. zag komen aanrennen met Noa. Een beeld wat ik niet meer van mijn netvlies ga krijgen. Krijsend en hevig bloedend. Alsof de grond onder je wegzakt. Noa was gevallen op een ijzeren rand.‘
Dit is wat ik vorig jaar deelde ik het maandoverzicht van Juni 2023. Het is vandaag precies een jaar geleden dat Noa zijn 2 voortanden en snijtand kwijt raakt en de wereld als moeder even stil stond. En het is inderdaad zoals ik beschreef een dag die niet meer uit mijn geheugen gaat verdwijnen. De kermis zal voor mij helaas nooit meer hetzelfde zijn.
Ik heb ontzettend veel moeite dit te schrijven en zelfs na een jaar krijg ik nog de rillingen ervan. Gelukkig is alles goed. Was alles goed. Noa weet nu niet anders en heeft nergens last van. De dag erna was hij er al aan gewend en vroeg hoe laat de kermis open ging. Slik. Maar het beeld hoe M. met hem aan kwam rennen: hevig bloedend en huilend van de pijn en schrik krijg ik niet meer van mijn netvlies. Ik heb er máánden slecht van geslapen en het heeft gemaakt dat ik wat overbezorgd ben dan ervoor. Ik ben een ‘makkelijke’ moeder. Probeer maar zelf, doe maar… Val maar. Sta maar weer op. Nu nog steeds maar wel met mijn moederhart kloppend tot in mijn keel. Want ik wil hem het vertrouwen geven dat hij dingen zelf kan en hij moet zelf dingen ondervinden. Elke dag hoop ik maar weer dat hij heelhuids thuis komt uit school. En ik hoop met heel mijn hart dat mijn kleine, eigenlijk alweer grote brokkenpiloot niets breekt of erger nog…
Foto: Een check up bij de tandarts een aantal weken erna.
Het is een jaar geleden dat het een zwarte dag was. Eentje die me de aankomende jaren echt nog bij gaat blijven. Ja het is niet meer zo heftig als de dag zelf, maar het slijten moet nog even een plekje krijgen. Het heeft mij meer gedaan dan ik besefte en het maakte het jaar 2023 nog heftiger dan dat ik hem al vond. Een brokkenpiloot jaar. Eentje die ik graag achter me laat.
Ik heb nog getwijfeld om hier wel wat over te schrijven. Zou ik het niet beter los laten en niet meer aan denken? Ik heb het op deze manier een beetje van me af geschreven. En die kermis waar hij vorig jaar was gevallen staat er weer van 6 tot 8 Juni. En vandaag, op 8 Juni loopt Noa vrolijk rond bij de botsauto’s rand en geniet hij met volle teugen van de kermis. Gewoon zoals het hoort te zijn. Met of zonder tanden. En ik hoop na dit artikel het definitief een plekje te kunnen geven.
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Soms, als ik uit school kwam, zei mijn moeder ‘Ik ben blij dat je er bent. Ik hoorde net een ambulance’. Dan rolde ik met mijn ogen. Pas toen ik zelf moeder was, begreep ik haar. Ik had precies hetzelfde. Moeder zijn maakt je enorm kwetsbaar. Goed om van je af te schrijven. Maar ik weet zeker dat het ook nog wel slijt.
Op één of andere manier zijn kinderen er altijd een stuk sneller overheen dan de ouders.
Wel heel naar dat je er nu nog steeds zoveel last van hebt. (Misschien eens met iemand over praten?) Hopelijk lukt het je om het wat meer los te kunnen laten en een plekje te geven.
Ik hoop dat dit inderdaad je helpt om het een plekje te geven. Altijd naar als je kind veel pijn heeft of lelijk is gevallen. Gelukkig gaat het met Noa goed!