De 3 G’s: Gezien. Gehoord. Gevoel.

Ik zie het aan je gezicht. Er is iets aan de hand. Ik vraag ernaar. Aangezien je me al jaren kent wil je graag na het brood eten even met me zitten. Om het tóch te vertellen, ondanks dat je is verteld vanuit huis dat dit niet mag. Je bent bijna 9.

Er komt een verhaal uit waarvan mijn oren gaan klapperen. Mijn (moeder)hart breekt. Dingen die er zijn gezegd tegen haar. Dingen die zijn gedaan Dingen die ze al weet en heeft gezien/meekrijgt. Ik probeer uit te leggen dat het niet aan haar ligt en dat mama deze dingen uit boosheid zegt. Aangezien ik haar al jaren ken zie ik telkens als er zo’n ruzie is een beetje zelfvertrouwen afbrokkelen. Logisch maar echt zo ontzettend zonde wat woorden kunnen doen met kinderen.

Ze had dit gesprek even nodig, ze voelt dat er een last van haar schouders valt. Dat zié ik gebeuren die dag. Gelukkig zijn er al vele hulpinstaties (waar ik ook contact mee heb – en die er die dag ook waren ter observatie) met dit gezin bezig. Al jaren. En worden er nu nog meer stappen gezet in de goede richting: er wordt een OVT ingediend via hulpinstaties.

*Het verhaal is zo cryptisch mogelijk omschreven om de privacy te bewaren, ondanks dat dit stukje beveiligd is. Mocht je sommige stukken niet begrijpen door missende stukken, kan dit dus kloppen. Ik ga niet teveel in detail, maar het is wel iets wat ik op mijn blog ook kwijt wil kunnen. Mijn werk is namelijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn. De laatste tijd verre van. Corona maakt de thuis situaties er niet veel beter op.

Dit is zomaar een stukje van mijn werkdag, iets wat vergeten wordt als je ‘alleen maar BSO’ werkt. Kinderen vermaken na school. De zorgen die daarbij komen, de situaties die ik al heb meegemaakt. Ik werk als 14 jaar in de kinderopvang. Dit is maar 1 van de vele voorbeelden. Ik krijg te maken met verschillende, heftige thuis situaties. Kinderen die aan ons vertellen hoe het thuis gaat. Een melding maken van een vermoeden van kindermishandeling. Kinderen met woede aanvallen. Die geen veilige basis thuis hebben. Voor die kinderen ben ik er ook. EXTRA. De kinderen die het lastig hebben vallen onder mijn mentorschap. Juist omdat ik het fijn vind om er voor die kinderen te zijn. Ze nét even dat fijne stukje mee te geven. Dat luisterend oor. Net even dat troostende antwoord of dat ene complimentje wat ze niet vaak horen. Want eigenlijk draait het daar altijd om: geaccepteerd worden. De 3 G’s: Gezien. (worden) Gehoord (worden). het Gevoel (krijgen)

Ik kom thuis. Bij mijn gezin. Mijn gezin, waarvan ik weet dat Noa een liefdevolle basis krijgt. Hoe hij zich daarna ontwikkeld is aan hem, maar de basis krijgt hij. Ik knuffel hem nog even extra en vertel dat ik van hem hou. ‘Ik hou oo van jou mama’ Elke dag complimenteer ik hem meerdere malen als hij iets goed doet, kan of juist probeert. En ik besef me maar al te goed dat dit de norm is voor mij. Normaal. Maar dat dit zeker niet in elke thuissituatie het geval is.

Dit is dus ook tevens waarom ik meer en meer offline was. Er waren meerdere kinderen op mijn groep waarmee ik gesprekken heb gevoerd, waar verslagen van moesten worden gemaakt, pittige gesprekken moesten worden gevoerd met 3den.. Daarnaast mijn eigen gezinnetje en alles nog. Ik heb even afstand genomen van het hele gebeuren door alles goed op te schrijven en daarna ook los te laten. Voor zover dat lukte. De focus dit afgelopen weekend op mijn gezin en vooral even rust pakken na deze heftige week/weken.