Zoals jullie laatst konden lezen heb ik een aantal ‘persoonlijke’ berichten achter slot en grendel gezet. Niet omdat ik het niet graag deel met jullie (en al vond dat ik bewust bezig was) maar door een gebeurtenis waardoor ik nog kritischer ben gaan kijken naar het delen van alles online. En aangezien dit wel even in mijn hoofd heeft gespookt wil ik jullie even kort op de hoogte stellen van deze keuze..
Om een lang verhaal kort te maken: iemand uit mijn omgeving herkende zichzelf in een dagboekfragment die ik deelde over onze langere weg naar ons kindje. Het artikel heb ik direct achter een wachtwoord gezet en het dagbroekfragment eruit verwijderd. Dit hoefde van haar niet, echter voelde dit voor mij een stuk beter.
Zij was direct zwanger. Ik deelde dat al die aankondigingen de 2 jaar dat wij bezig waren mij deden slikken. Dit nam niets af van het feit dat ik blij was voor iedereen die zwanger werd. Mijn nichtje, mijn beste vriendinnetje, collega’s.. Er waren heel wat mensen in mijn omgeving. Ze vond het raar dat ik dit deelde, alsof gelijk zwanger zijn een zonde was. (kort gezegd) Iets wat ik helemaal niet bedoelde met het artikel, aangezien dit ONS VERHAAL was wat ik deelde. Was ik direct zwanger geworden had ik dit verhaal gedeeld. Wetende, net als met mijn zwangerschapsupdates ik hier mensen mee raak. Mensen die net als ons een langere tijd bezig zijn, mensen waarbij het gewoonweg niet gegeven is. Echt kan niet altijd overal rekening gehouden mee worden & zou dit ook niet zo moeten zijn…
*Er zijn genoeg lieve bloggers die me persoonlijk een emailtje/berichtje hebben gestuurd over hun verhaal. Iets wat ik super waardeer <3
Ik *inclusief zwangerschapshormonen* heb er best wel even mee gezeten dat er zo over een artikel wordt gedacht. Daarbij kreeg ik gelijk het gevoel dat ik misschien wel moest stoppen met persoonlijk bloggen… Iets wat ik gelijk weer verworp maar wat me zeker wel wat heeft gedaan, aangezien ik al 10 jaar heel fijn blog met tonnen inspiratie. Ik heb artikelen direct achter slot en grendel gezet en liet mijn blog even voor wat het was. Het voelde niet goed.
Ik vind dat ik al erg bewust overal mee omga maar dit heeft mij toch doen besluiten, voor mijn eigen gevoel om dingen af te sluiten achter een wachtwoord. Je weet immers nooit wie ermee leest en hoe het blijkbaar geïnterpreteerd wordt. Daarbij is het mijn verhaal wat ik deel online. Het is MIJN blog en ik moet niet het gevoel hebben mij te verantwoorden voor dingen die ik hierop schrijf. Deze verhalen die ik deel zijn immers mijn kant van het verhaal. Het niet delen is geen optie voor me, aangezien ik het persoonlijk bloggen te leuk vind. Echter ga ik dus wel wat meer dingen achter een wachtwoord zetten ter gevoelsmatig dat ik dingen kán blijven delen.
Sommige mensen zullen jouw leven en jouw keuzes nooit begrijpen. En dat is prima. Je bent hier om jouw leven echt te leven. Niet om ervoor te zorgen dat iedereen je begrijpt.
— Voor Positiviteit (@4positiviteit) 27 april 2019
Hetzelfde straks als babypeanut geboren is. Ik wil hier ook bewust mee omgaan qua mijn blog en social media. M. is het daar niet mee eens, die wil gewoon foto’s en dergelijke delen op Facebook. Dat wordt dus nog een discussie puntje 😉😅
Net als dat je hier geen foto’s ziet van mijzelf (alleen van mijn achterkant), M. vriendinnen of dierbare en ik namen en woonplaatsen/werk niet qua naam gebruik wil ik dit ook doen met ons kindje. Deze zal je niet zichtbaar zien op mijn blog en/of ik de naam of alleen voorletter ga gebruiken ben ik nog niet uit. Gelukkig duurt het nog even eer dit zich aandient. Ook op Instagram wil ik er bewust mee omgaan. Deel ik dan helemaal geen foto’s? Vast wel, maar ik wil er zoals met alle andere foto’s bewust mee omgaan.
Wij houden graag wat dingen meer voor ons zelf. En hoewel ik het soms super jammer vind sommige toffe foto’s van onszelf, de super fijne babykamer of straks ons kindje niet te kunnen delen, is dit een bewuste keuze waar ik nog steeds achter sta. Hetzelfde waarom wij het geslacht nog even voor ons houden, de naam en ons babykamertje. Het is gewoon nog eventjes een aantal maandjes van ons alleen. Tegenwoordig staat alles snel online, iets wat ik toch wil beperken door bewust ermee om te gaan.
Hoe sta jij hier tegenover? Deel je je kindje/leven/dergelijke op social media & je blog en ga je hier bewust mee om?
*Nogmaals: het is ieder zijn eigen keuze waar hij/zij zich prettig bij voelt > en dat moet je vooral blijven doen!
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Vervelend ook omdat het van een bekende komt, dan is het meteen heel dichtbij. Ik schrijf heel open en persoonlijk op mijn blog, dus daarin gooi ik wel prive dingen online. Met foto’s ben ik iets voorzichtiger (sowieso niet mijn vrienden of familie). Ik denk net als jij dat het heel goed is hier bewust mee om te gaan. Als het eenmaal op internet staat, blijft het daar nog wel even op staan. De keerzijde is dat er inmiddels zoveel op internet staat, dat de kans dat mensen er echt bewust naar zouden zoeken heel klein is 🙂
Begrijp je helemaal. Nou was het van mijn kant al heel bewust, en was het echt puur omdat haar de situatie over haar bekend kwam duidelijk waar het over ging. Ieder ander buitenstaander had het niet kunnen weten want dit was ook de bedoeling 🙂 Weer gewoon even een eye opener om bij stil te staan.
Ooit, lang geleden hield ik er rekening mee, maar toen was zij ook startende tiener, en tsjah… web-log, jij kent die tijd nog wel, en ze gooide zelf dingen online, waar ik van dacht en zei.. uhm… zou je dat nu wel doen? Maar goed… dat maakt dat ik gewoon mijn kind, ook nu online kan gooien, ze blogt immers zelfs ook, nou ja, blogte… gooit zelf haar eigen kind online, ze vind het prima dat ik mijn kleinzoon laat zien zo nu en dan, omdat ze weet, dat ik de mooiste foto’s neer zal zetten. Als hij ouder wordt, meer herkenbaar? Dan zal het vast minder worden, echter, ze gaan het uiteindelijk zelf doen en tsjah… waarom heb jij dan zo moeilijk gedaan al die jaren.
Bewust ermee omgaan is prima, maar het kan zo nu en dan best, als het kind speelt, mensen herkennen het niet zo heel snel, de kleintjes veranderen nog per dag 😉 Ik ben in elk geval nog nooit zomaar herkend op straat….
En van je man op FB, als dat alleen voor vrienden is, waarom niet, je kunt ook albums maken op Fb wat slechts sommigen dan mogen zien, kun je instellen, zo heb ik ook familie albums daar staan, die alleen zichtbaar zijn voor de familie.
X
Helemaal waar, vroeger dacht ik er niet eens bij na qua foto’s, tegenwoordig toch een andere tijd zo in het digitale wereldje helaas. En thanks voor de tip op Facebook 🙂
Ik gooide dochterlief altijd gewoon met foto en al op mijn weblog maar ze moest wel toestemming geven. Maar dat lijkt al zo lang geleden (ze was elf toen ik begon te bloggen) dat het lijkt of de tijd toen anders was. Ik denk dat ik dat nu ook anders zou doen. Op Facebook vind ik het niet zo’n probleem maar daar heb ik foto’s ook alleen maar zichtbaar voor mensen die ik ken.
Rot trouwens dat iemand zich zo aangesproken voelde. Aan de andere kant heeft iedereen recht op zijn eigen gevoel ergens over. Sterker nog; dat heb je niet in de hand. En wat je zelf al zegt; het is jouw blog dus als je daarover wil schrijven dan moet je dat zelf weten, lijkt mij.
Super rot dat je artikel verkeerd werd geïnterpreteerd. 🙁
Ik begrijp het wel als mensen minder of helemaal geen foto’s (meer) delen op internet. Iedereen heeft daar zo zijn eigen reden voor natuurlijk. Zelf deel ik ook bijna niks meer, behalve dingen van mijn bedrijf. Toevallig afgelopen week voor het eerst iets gedeeld van ons huis dat wordt gebouwd. Wel toffe reacties op gehad <3
Alleen maar goed dat je zo bewust met het bloggen en met social media bezig bent.
Vervelend dat de situatie met die bekende zo hoog is opgelopen. Eerlijk gezegd heb ik nooit iets gelezen waarmee je (bewust) iemand kwetste. Maar ja, ook onbewust kan je mensen kwetsen natuurlijk, alleen kan jij daar niet veel aan doen.
Hopelijk kan je het nu achter je laten.
Ik heb heel veel gedeeld van de kinderen. Inmiddels staat het allemaal achter een slotje.
Als je goed nadenkt over wat je post en als het nooit je intentie is iemand te kwetsen, dan is het toch goed? Je weet gewoon nooit hoe woorden op een ander over kunnen komen. Hoe het met die ander op het moment dat iemand iets leest gaat. De ene keer komt iets ‘harder’ binnen dan de andere keer.
Wat een nare situatie zeg 🙁 Ik kan me goed voorstellen dat je daar even flink mee zat.
Verder snap ik heel goed dat je de privacy van jullie kindje wil beschermen. Ik heb er voor de toekomst ongeveer hetzelfde idee over als jij. Het stuk dat laatst op Life by Rosie stond heeft me aan het denken gezet.
Wat rot dat het berichtje van de bekende je dat gevoel gaf! Je mag natuurlijk altijd schrijven en plaatsen wat jij wilt, en ook dingen niet plaatsen waar jij je niet goed bij voelt. Ik vind het juist mooi dat je er zo bewust mee omgaat!
Zelf vind ik het ook weleens lastig om te bepalen wat ik wel en niet deel. Er is bijvoorbeeld best wel een verdrietige situatie rondom een dierbare, maar ik vind het dan niet aan mij om dat te delen. Soms best lastig, omdat ik graag open ben over dingen, maar ik wil geen dingen delen waar ik spijt van ga krijgen of waar iemand anders zich misschien niet oké bij voelt.
Ik snap heel goed dat dit je geraakt heeft, vervelend zeg. Maar aan de andere kant is het jouw verhaal, met jouw ervaringen. Daar heeft de persoon in kwestie niks mee te maken. Er is ook nog zoiets als inlevingsvermogen of begrip. Maar je keuze die hieruit is voortgekomen snap ik helemaal.
Mijn broers hebben de keuze gemaakt om foto’s van hun kinderen slechts sporadisch te delen. De ene deelt via Facebook eens per jaar een foto met gezicht (op zijn verjaardag) en de ander heeft daaf minder ‘regels’ voor maar is gewoon niet zo actief op de socials. Ik heb zelf natuurlijk de keuze gemaakt om minder persoonlijk te bloggen, maar me geheel op reizen toe te leggen. Dat bevalt heek goed, maar hoe ik er met een kindje mee om zou gaan weet ik nog niet.