Hersenspinsels

Hoe leuk het is om met mij voetbal te kijken?

Het antwoord op de titel?

Super leuk.
Tenminste, dat vind ik.

Zoals jullie waarschijnlijk al weten heb ik niets (maar dan ook helemaal niets en dan nΓ³g minder) met voetbal. Mijn man is ajacied (ik moest even googlen hoe ik dit moest spellen *ssssssst niet vertellen) in hart en nieren. Iets wat ik er ook niet uit ga krijgen, iets wat ik maar moet accepteren. In voor & tegenspoed heb ik beloofd. πŸ˜‰

En wat ik dan doe he als er voor de 10.000ste keer voetbal opstaat is dat ik commentaar ga geven.
Ik ga er helemaal voor zitten en geef om de paar minuten.

‘Check dat voetenwerk’
‘Waarom gaan ze nou de andere kant op als DAAR het goal staat’
‘Ik zou hem rood geven. Gewoon omdat z’n kop me niet aan staat’
‘Die zal je toch Γ©cht schoppen, beetje gaan liggen om niks’
‘Siempie (zo mag ik Siem de Jong noemen) gaat scoren’


En die laatste opmerking maak ik dus Γ©lke wedstrijd. En elke keer priktie er wel eentje in. Dus wat krijg je dan:

Juist. Ik ga naast m’n schoenen lopen.

‘Ik krijg er nog verstand van’
‘Zie je wel als je maar achter je speler staat’
‘Straks krijg ik nog een belletje om aan tafel te zitten bij VI met mijn inzichten’
‘Het kwam door mijn aanmoediging natuurlijk’
‘En zag je zijn voetenwerk..?’
‘Altijd al gezegd dat het een toppertje is’

Om dat schuin aangekeken te worden door m’n lieve man. Die het nog steeds met me uithoud.
En ondanks mijn commentaar is het me nog niet gelukt zΓ³ irritant te zijn dat hij de tv uitzet. Dat dan weer net niet. Dus het valt nog mee.

0

22 reacties

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *