…en zucht nog eens. Mijn woonkamer ziet er na Noa altijd uit als een tornado. Hij speelt met álles tegelijk. Gelukkig ruimt mijn kind ook op, maar soms sta ik er zuchtend bij te kijken. Naderhand ben ik altijd weer blij dat alles opgeruimd is. Ik ben wat dat betreft een neat freak en heb een tikje de neiging om te zijn zoals Monica Geller in Friends.
En dan denk ik weer: over een aantal jaren heb ik geen troep meer liggen in mijn woonkamer. Wil hij geen boekje meer lezen voor het slapengaan. Krijg ik geen knuffels en kusjes meer in de ochtend, avond of op school. Geen vieze vingers op de ramen of speelgoed óveral. Niet ‘Mama, wil je even helpen?’ Niet die honderdduizend vragen over van alles en nog wat in de auto. Het tot vervelends toe praten, neuriën, zingen, dansen, geluid maken, bewegen, vallen… opstaan. Dan is het ‘Hoi mam. Dag mam. Later mam’
Elke verjaardag vier ik dat hij groter wordt. Elk jaar ben ik trotser dan trots. Maar elk jaar breekt er ook een stukje af van mijn moederhart. Hij hoeft geen fles meer. Minder en minder hulp heeft hij nodig. In 2027 gaan we naar de 8 jaar…. Mijn kleine baby, peuter, dreumes en kleuter zijn verdwenen. Poef. Weg. Hierin is het cliché echt waar. De tijd gaat zó ontzettend hard. Ik knipper met mijn ogen en mijn baby is verdwenen. Ik ben nu al meer dan 7 jaar moeder. Het wordt makkelijker. Je zorgt minder. Je slaapt meer. In dat opzicht krijg je een stukje voor jezelf terug. Zucht. Maar ook de heimwee naar ‘die goede oude tijd…’ De slapeloze nachten. De zorgen. De en-gaan-mentaliteit. Toen liep je op je tandvlees te wensen dat het voorbij was. Nu kijk ik terug naar de foto’s en denk ik alleen maar: ‘Waar is de tijd eigenlijk gebleven?’
Dit is iets wat ik niet meer terugkrijg. Ik ben mama van 1 kind. En ik blijf mama van 1 kind. In dat opzicht zou ik willen dat ik meer had genoten. Van de enige zwangerschap die ik ga hebben (ik vond het een hel), van de babyfase, van elke kleine en grote mijlpaal… Gelukkig hebben we de foto’s nog. Een triljoen. En uiteindelijk heb ik zeker wel genoten. Maar och, wat zou ik mijn gezicht nog 1 keer in die babyhaartjes willen stoppen en herbeleven hoe dat aanvoelde. Mijn zwangerschap, bevalling en het moederschap is het mooist dat ik ooit heb meegemaakt. Maar ook het zwaarste, moeilijkste en meest uitdagende ooit.
Dankbaar. Elke dag dankbaar dat ik zijn mama mag zijn 💖
‘Keep in mind that the childhood you’re creating for them is also your motherhood‘
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat. 
Herkenbaar hoor. Hier is het thuis ook een rommeltje als dochterlief speelt. Opruimen doet ze nog niet graag, dan krijg ik steevast als antwoord dat ze er nog mee zal spelen. Ze is nu 3 jaar. ^^
De tijd vliegt inderdaad. Ik ben ook moeder van 1 kind (en daar blijft het bij) dus ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Ik ben heel blij dat ik die eerste 8 maanden verlof heb genomen om bij haar te zijn. De babyfase gaat zo snel. Nu ze naar school gaat, vind ik het nog sneller gaan, maar het is wel fijn om haar te zien opgroeien.
Wat mooi geschreven ♥️ Ik kan me er niets bij voorstellen, want ik weet niet hoe het is om zwanger te zijn of een kind te hebben. Het lijkt me wel dubbel.
Vieze vingers op het raam verdwijnen inderdaad. Dan worden het neuzen, voorhoofden euh.. Of dat is alleen die lummel van mij en heb je geluk.
Snap ik helemaal. Hier ook maar een kind en eerlijk ik zou ook meer moeten genieten hebben van deze tijd. Hier word hij in December 17 jaar. Maar toch is het hier ook steeds toep dat hij laat liggen. Maar deze tijd geniet ik er ook nog steeds van. Het ga de eerste jaar zijn dat er geen feestjes meer zijn met de familie voor zijn verjaardag omdat hij dat zelf niet meer wilt.