Zoals jullie weten, ben ik de afgelopen jaren steeds bewuster gaan bloggen. Dit houdt in dat ik sommige (persoonlijke) dingen niet deel. Ik schreef al eerder een artikel Over privacy met een persoonlijk blog & waarom ik nog steeds bewust blog, aangezien het met een persoonlijk lifestyleblog soms best lastig kan zijn. Met de nadruk op persoonlijk. Ik heb deze keuze een aantal jaren geleden gemaakt en ben hier eigenlijk nog steeds erg blij mee. Ik probeer bewust na te denken wat ik wel en niet deel en maak bij alles een afweging.
Disclaimer: dit is geheel mijn kijk op bewust bloggen. Iedereen die wel alles online gooit, moet dit lekker zelf weten.
Ik heb hierover geen oordeel. Iedereen moet doen voor hem of haar fijn voelt online op een blog of social media.
Zoals ik in het oude artikel al benoemde, is bewust bloggen voor mij fijn. Ik deel de 2e naam van Noa niet, de voornaam van mijn wederhelft niet en onze achternaam is ook niet te vinden. Jullie weten welk werk ik doe, maar niet bij welke organisatie. Jullie weten niet in welke woonplaats ik woon en op welke school Noa zit. En hoe Noa, mijn wederhelft en ik eruitzien? Als je me al járen volgt, kan je het nog weten. Vroeger stond alles online. Nu? Eigenlijk niets meer. Vooral met Noa en zijn privacy ben ik erg voorzichtig. Ik gebruik altijd eigen foto’s, gewoon omdat ik dit leuk vind op een persoonlijk blog. Ik maak de foto’s vanaf de achterkant, zodat zijn gezicht niet zichtbaar is. Ik kan je vertellen dat je er toch maar wat creatief van wordt. Zo maak ik een foto van Noa’s eerste schooldag; vanaf de achterkant en deel deze op mijn blog en social media. Of denk ik: ‘Leuke foto! Nu even uit de andere hoek voor op mijn blog.’
Toch is het soms jammer hè? Want ik ben maar wat trots op dat kind. Ook op onze afgelopen vakantie in Cortil zijn de leukste foto’s genomen, ook van ons als gezin. Maar we staan er vol op, dus ondanks de leuke foto’s deel ik ze niet. Jammer? Zeker. Maar ik merk juist doordat ik op deze manier blog dat ik meer open ben online. Ik voel me veilig op dit stukje WWW en dat is wel eens anders geweest. Ik weet dat er een hoop mensen meelezen die ik persoonlijk ken. Doordat zij deze context kenden, heb ik ooit gehad dat iemand zichzelf herkende via-via. Dit gevoel wil ik nooit meer. Inmiddels 7 jaar geleden, want ik was zwanger van Noa maar het gevoel is als de dag van gisteren. Het niet veilig voelen op mijn stukje waar ik graag dingen deel op mijn manier. Door dit voorval besloot ik bijna om na jaren te stoppen met bloggen. Dit maakt dat deze keuze nog fijner voelt; want niet iedereen hoeft alles maar te weten. What goes online, stays online. En het is zeker niet zo dat ik alleen de mooie momenten wil delen en de vervelende momenten onder het tapijt veeg. Maar dingen die gebeuren in privésfeer, werk gerelateerde zaken en dingen die gaan over Noa’s gezondheid… Ik vind dat niemand daar iets over hoeft te lezen. Ik ben wel zoveel mogelijk open en transparant en probeer wel te delen, ook als het even niet goed (met me) gaat. Maar er zit ergens een dunne lijn, en die hou ik goed in de gaten.
Hoe ga jij om met privacy op je blog en/of social media?
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Heel begrijpelijk, deel ik ook allemaal niet. Allen de eerste letter van de naam deel ik dan wel. Ik deel ook niet waar ik woon en ook mijn familie leden niet. Wil ik ook privé houden. Ook weten mensen niet waar ik werk en ook niet waar mijn zoon naar school ga. Ik probeer ook nog tamelijk veel dingen privé te houden.
Ik vind het heel goed dat je daar bij stil staat. Een foto van mezelf zal ik af en toe wel eens delen op mijn blog maar niet van anderen. Mijn echtgenoot, metekindje en andere familieleden en vrienden zal ik nooit herkenbaar op foto delen. Sommige zaken deel ik wel, andere niet. Maar ik vind het fijn dat iedereen dit voor zichzelf mag/kan aanmaken. Zolang je blog maar als een veilige plek aanvoelt waar je graag vertoeft.
Ik deel geen namen of herkenbare foto’s hier… op social media dan weer wel…
Gelijk heb je! Ik ben destijds juist begonnen met mijn blog om familie van mijn dochter aan de andere kant van het land op de hoogte te houden over haar. Op oude foto’s staat ze er dus nog gewoon op (hoewel de meeste oude foto’s inmiddels weg zijn omdat ze bij Photobucket stonden). Maar uiteindelijk werd ze groot. Kreeg ze een baan en een carriere dus deel ik steeds minder over haar en ik plaats zeker geen foto’s. Daar is ze echt te groot voor geworden. Voor mezelf maakt het me eigenlijk niet uit. En tja… soms wil ik dingen toch plaatsen. Omdat ze grappig zijn. Of mooi. Maar wil ik niet dat die ene persoon het leest en er verdrietig van zou worden. Die dingen plaats ik dus achter een wachtwoord.
Alleen maar goed dat je hier bewust over nadenkt!
Zelf heb ik één keer gehad dat iemand reageerde op mijn twitteraccount (voor mijn blog) en diegene een patiënt was van een praktijk waarmee wij in het gebouw zitten. Gelukkig begreep zij dat ik (dus onder andere voor mijn werk) graag mijn anonimiteit wilde behouden en ging ze daar discreet mee om. Echt heel fijn.
Oh wat fijn dat er zo mee om werd gegaan! Zo weet je eigenlijk nooit wie er meeleest he..?
Mijn naam en toenaam is bekend. Net als mijn woonplaats. Mensen kunnen mij vinden op LinkedIn (al heb ik geen directe link meer naar LI).
Mijn vriendinnen|vrienden noem ik niet bij naam. Gewoon Vriendin of Vriend. Welke van het stel? Voor mij een weet, voor de lezers een guess.
Kwam Zoon vroeger nog wel eens onder een verbastering van zijn naam voorbij, tegenwoordig is het Zoon. Waar hij werkt en hoe hij eruit ziet, dat weten jullie dan weer niet. En dat is prima zo.
Merk wel dat ik steeds meer behoefte aan minder open krijg. Misschien wel omdat internet steeds onveiliger voelt.
Ik begrijp je helemaal. Ik deel ook niet alles, zeker niet. Gelukkig is het ook jouw plekje op het internet, dus volg vooral je eigen regels.
Tuurlijk hoef je niet alles online te delen. Daar maak jijzelf een keuze in. Zelf blog ik ook bewust. Ik plaats enkel foto’s van ons gezin waarop wij niet duidelijk in beeld zijn. De informatie die je deelt online, is slechts een deel van je. Ik schrijf ook persoonlijk en deel niet enkel de fijne momenten, ook mijn twijfels of mislukkingen, maar dat wilt niet zeggen dat ik alles deel. Dat hoeft ook niet. In een gesprek vertel je ook niet alles wat je denkt aan de ander.
Dat is zeker mooi verwoord en hoe ik er ook insta!
Ik snap je héél goed hierin. Helaas zelf ook al een paar keer vervelende dingen meegemaakt doordat ik vrijwel alles deelde. Dat doe ik nu ook een stuk minder of anders achter een slotje. Enerzijds wel jammer dat het nodig is, maar ja, het is zoals het is.
Vervelend als zoiets gebeurd he? Ik heb daar echt wel even last van gehad. Het is wat je zegt: Het is wat het is, dan maar wat ‘minder’ persoonlijk en denken aan je privacy…