MOMlife ⋆ Over de tijd (en hoe snel deze gaat)

‘Mama kijk eens’ ‘Mama…’ Als ik tel hoe vaak er mama klinkt in dit huis zou ik miljonair zijn als ik voor elke keer een euro kreeg. Ik kan niet naar de wc zonder geroepen te worden. Alles moet bekeken of uitgelegd worden aan mij. Er zijn vragen, een hóóp vragen te beantwoorden. Altijd. Overal. Elke minuut van de dag. Ik krijg knuffels, hoor ‘Ik hou van je mama, je bent de liefste’ *smelt en voel me gezegend. Ook als ik weer zuchtend in het zonnetje een bal sta over te gooien. Ook als ik weer de 100ste vraag van hem beantwoord zoals bijvoorbeeld of ik het fijn vond toen hij uit me kwam tijdens de bevalling (*waar komen die vragen in hemelsnaam vandaan) Als ik moe naast zijn bed sta na een nachtmerrie. Altijd mama. En ondanks dat het moederschap echt wel zwaar is probeer ik juist het positieve ervan in te zien. Want dit wilde we. Al járen. Een gezin.

(bron)

2019. Noa net geboren. Op mijn buik gelegd. Compleet. Zo voelde het oprecht. Als de dag van gisteren. De babytijd is overleven. Iets anders kan ik er niet van maken en ik weet nog steeds niet hoe we dat hebben gedaan. Voeden. Eruit. Slapen. In slaap wiegen. Op je tenen weglopen en hopen dat er geen plank verkeerd kraakt zodat hij weer wakker schiet. Tandjes. Krampjes. Sprongetjes. Oh sprongetje klaar, oh weer een nieuwe. Top. Zo kan ik nog wel úren vol typen hier. En op 1 uur slaap soms functioneren en dan ook nog eens werken erbij na 3 maanden. Ik heb geleerd dat je echt meer aankan dan je denkt als je moet.

‘Koepla’ Het woord dat Noa vroeger gebruikte voor een koprol. Ik kreeg het er niet uit. Het bleef een koepla. Als hij jokt hebben we hem wijsgemaakt dat er een groene streep verschijnt op zijn voorhoofd. Als hij dus jokt zit hij met zijn hand voor zijn hoofd om hem te bedekken. Hij heeft nu bedacht zijn haar langer te willen laten groeien zodat we het minder snel kunnen zien. Zo hebben we hem ook toen hij kleiner was wijsgemaakt dat als hij écht slaapt in de auto zijn arm naar voren blijft staan, net als dit filmpje. Sinterklaas is een beetje een wankel gebied sinds vorig jaar en de tanden fee is ook zoiets maar toch legt hij braaf zijn tand onder zijn kussen. Want je zou tóch maar niets onder je kussen vinden. Het zijn de kleine momenten maar ik koester ze.

Gemaakt door een professionele fotograaf tijdens de newborn shoot. Noa was 11 dagen oud

Er komt een dag dat het is ‘Hoi mam, doei mam’ Straks is hij 18 en dan komt hij niet meer knuffelen. Dan zijn die kusjes van je moeder niet meer tof of zit helpen op school met festiviteiten er niet meer in. Dat is dan waarschijnlijk niet meer cool. Dus als Noa voor de 10.000ste keer mama roept sta ik met een glimlach op. Hij heeft me nu nog een soort van nódig. Het nodig hebben is al zoveel minder geworden. Hij wordt 7. Hij kleed zichzelf aan. Gaat zelf naar beneden en ik kan zelf douchen als hij thuis is of even snel een boodschap doen zonder hem. Ze worden zó snel groot en ik kan je als moederszijde vertellen dat alle clichés écht waar zijn. Ik geniet van de avonden dat we nog samen aan het kletsen zijn in bed, een boekje voorlezen of dat ik even die extra knuffel krijg. Eerst paste hij prima op mijn schoot, nu is het allemaal net aan. Ik zeg altijd gekscherend tegen hem dat er een tijd komt dat hij niet meer op mijn schoot past.‘Dan knuffelen we toch voortaan staand mama?’ Want ook deze tijd gaat weer voorbij dus geniet ik extra van elk moment. Bijna groep 4. Bijna 7. Er komt een dag dat ik deze trend ook doe – hem oppakken voor de laatste keer. En ondanks dat ik super trots ben, breekt je moeder hart met elk jaar ook weer een beetje meer.