Ik lig op de bank met mijn ogen dicht. Moe. Uitgeput en eindelijk vakantie. De zonnestralen schijnen op mijn gezicht en ik geniet en dommel wat weg. Op de achtergrond hoor ik Noa al kwebbelend spelen. Een buitenkind, dat heb ik. Vanaf dag 1 in weer & wind is meneer graag buiten. En ik zit hier, met dat mooie weer binnen. Ik had een voornemen: elke dag naar buiten. ‘We zijn al buiten geweest’ zegt dat ene stemmetje. Vanochtend ging ik even wat pakketjes en boodschapjes halen. Maar dat ís niet náár buiten.
Ik zuchtte even. Het liefste had ik hier willen blijven liggen. Slapen. In de zon. Rust pakken. Want die vroege vogel van mij staat ook met het krieken van de dag weer op. En die powernap zal me goed doen. Ook rusten wil ik altijd zo productief mogelijk doen lijkt het wel. Ik vraag Noa of hij naar buiten wil en ben blij met zijn opklarende gezicht. Het doet hem goed en ik moet eerlijk zeggen: mij doet het ook altijd goed even buiten te zijn. Dus we gaan naar het park in ons dorp. Hij op de fiets, ik lopend achter hem aan. Lekker wandelen. In de zon. Met-zonder-jas.
Ik geniet. Al babbelend is Noa lekker aan het fietsen. We gaan naar de speeltuin: we doen wedstrijdjes, hij klimt op de hoge klimbaan, roetsjt van de skate-banen af en zie hem van de kabelbaan af gaan met een grote glimlach. ‘Nog een keer mama’ Ik gebruik in de vakanties (maar sowieso ook met dit soort uitstapjes) geen telefoon. Alleen voor de bovenstaande foto’s. Om herinneringen vast te leggen. Ik ben present. Ik vind dat zelf belangrijk; dat we sámen dit moment echt beleven. Ondanks dat ik geen oordeel heb zie ik alle mensen die dag in het park met een mobiel. Allemaal. Ze beleven niet. Ze voelen niet. Ze zijn op 2 plaatsen tegelijk. Zo voelt het voor mij, als ik eigenlijk in het moment hoor te zijn maar toch even snel die mail check. Whatsapp open. Of toch even iets opzoeken… Ik doe het bewust niet. En vooral op dit soort momenten vind ik dat waardevol. Dat Noa vol enthousiasme over onze ‘park-rit’ verteld als mijn wederhelft thuiskomt. En ik? Ik ben blij dat ik toch die powernap op de bank niet heb gepakt. Een mooie herinnering en ook voor mezelf energie rijker. Win-win al zeg ik het zelf.
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Zo heerlijk, zo’n uitje. En je hebt helemaal gelijk om het helemaal ten volle te beleven.
Dit zijn van die herinneringen waar je met een big smile aan terug blijft denken omdat je het bewust samen hebt beleefd en er niet dankzij een foto aan wordt herinnerd!
Mooi dit, zowel het blogje als de ervaring! Ik probeer ook zo veel mogelijk present te zijn op zulke momenten, maar ik vind dat soms best lastig, zeker als ik slecht in mijn vel zit. Ik probeer altijd maar mild naar mezelf te zijn en me vast te houden aan het feit dat er inderdaad nog veeeeeel meer ouders zijn die veeeeeeeeeel minder aandacht hebben voor hun kinderen. Ik snap dat ook echt niet.
Zo fijn dat je echt even helemaal in het moment was samen met Noa!
What a sweet post, it made me smile.
Mooi, lief en aanwezig dit blog. <3
Wat mooi geschreven! Van mij mag je vaker zulke stukjes schrijven 🙂
Mooi geschreven! (De link naar ‘inspiratie artikel’ gaat trouwens naar de homepage van substack, is dat de bedoeling?)
Wat goed dat je bewust niet je mobieltje hebt gepakt, zowel voor jezelf als Noa. Ik schrik er soms van dat er bijna niemand is die niet naar zijn smartphone staat te kijken.
Ik was gisteren zo in het moment tijdens een leuke creadate met Irene (van hierboven) dat ik zelfs vergat om een foto te maken. Daar dacht ik pas aan toen ze net naar huis vertrokken was en ik alles weer op zijn plek wilde leggen. Maar wel extra fijn zo’n momenten. Even helemaal in het nu en met niets anders bezig.
Mooi!