Een aantal weken geleden, Maandagavond. Ik lig in bed een boek te lezen en was vergeten iets in te vullen op mijn telefoon. Ik pak hem erbij het swipe. Hij doet niets.
Ik swipe nog een keer. Niets. Alles wat ik probeer werkt niet. Slik. Ik was ineens net Pietje Paniek. PANIEK, PANIEK, PANIEK.
Mijn eerste gedachte is geen social media of ‘Wat moet ik nou zonder telefoon?’ Zoals jullie weten ben ik geregeld offline, dus zonder kan ik wel.
Wel heb ik ineens allerlei vragen.
Oh heeft M. wel mijn goede werkmobiel voor als er iets aan de hand is?
Oh mijn foto’s! MIJN FOTO’S. Kan ik dat nog eraf halen?
En Teams… Sjips. Op werk moet ik het dan ook doorgeven dat ik even niet bereikbaar ben.
Mijn wekkers. Iedereen die me kent weet dat ik er 180 heb #ietsmetMOMBRAIN Hoe ga ik dat nou oplossen?
Spotify niet te luisteren in de auto. Geen 3de wereld ramp maar toch…
Oh en…
Zo ging mijn brein maar door en door. En ondertussen bleef ik proberen te swipen. Want na 30 keer zal hij het toch vast ineens wel weer doen. Toch?
En daar kwam M. naar bed. Met een simpele reset van mijn telefoon (die ik SUPER spannend vond, want dan kan ik er dus HELEMAAL niet meer in als ik een code moet invullen op touchscreen) deed alles het weer. Diepe zucht van verlichting. En ik ga maar weer eens backups maken van alle belangrijke dingen voordat het weer eens gebeurd.
God wat zijn we eigenlijk afhankelijk geworden van die dingen. Niet eens van social media. Maar mijn foto’s, mijn muziek, mijn wekkers, voor mijn werk en zo kan ik nog even doorgaan.. Inmiddels heeft M. een nieuwe telefoon en ik zijn oude overgenomen. Hopelijk blijft deze wel werken met swipen… En zo niet? Dan geniet ik van lezen, wandelen in de natuur, maak ik vrolijk blog artikelen verder en geniet van Legosets bouwen samen met Noa en dansjes in de kamer. Er zijn belangrijkere dingen dan het online leven, maar zo’n telefoon met alles erop en eraan is toch wel makkelijk….
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Bizar, he? Je halve leven staat in zo’n ding. Ik maak wel, net als Liesbeth regelmatig een back up. Ik sla mijn foto’s op op een harde schijf want ik heb geen vertrouwen in cloud-toestanden. En – ja, lach maar – een keer per jaar kopieer ik het laatste jaar naar een andere harde schijf die ik vervolgens bij mij dochter in bewaring geef. Een back up van mijn back up, zeg maar. Die ik op een andere locatie bewaar ivm brand of diefstal in mijn eigen huis. Alsof het de bestanden van de Nederlandse bank zijn…
Pffff ik snap je, dat is gewoon onnodig irritant. Ik sluit mijn telefoon maandelijks aan op computer om de foto’s eraf te halen. Tussendoor stuur ik ze naar mezelf via whatsapp. Whatsapp for web of de app via windows en je haalt ze zo binnen.
En dan nog een tip (sorry) maar je kan de plugin die je content beschermd instellen zodat ctrl-V wel werkt. Delete dit maar als je het gelezen hebt.
Ik doe dit altijd voor mijn blog: foto’s naar mijzelf sturen via Whatsapp. Ideaal!
Ik snap je laatste tip niet? Kan je hem toelichten? 🙂
Ik zou daar ook lichtelijk van in paniek schieten. Vooral ook om de foto’s inderdaad. Dat zijn er nogal wat… Ik probeer ze wel ergens online op te slaan. Maar daar ben ik eerlijk gezegd niet secuur genoeg in. Misschien toch maar weer oppakken.
Oei, daar zou ik ook echt van in de stress schieten! Ongelooflijk hoe afhankelijk we eigenlijk zijn geworden van onze telefoon…