Noa is alweer bijna 7 jaar en dat betekent dat het moment van steeds meer loslaten is aangebroken. Hij wordt steeds zelfstandiger, iets wat ik alleen maar stimuleer. Daar horen ook nieuwe stapjes bij zoals buiten spelen zonder dat wij erbij zijn of zelf even een boodschapje doen. Je kind meer vrijheid geven blijft toch lastig. Niet omdat ik hem niet vertrouw, maar omdat de wereld tegenwoordig niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. En eerlijk gezegd speelt dat stiekem toch wel mee.
Als we door de bril van deze tijd kijken, is het bijna niet meer voor te stellen: uren buiten spelen zonder telefoon, zonder even contact te kunnen leggen. Aanbellen bij vriendjes en maar hopen dat er iemand thuis was om mee te spelen. En zodra de straatverlichting aanging, wist je dat het tijd was om naar huis te gaan. Eindeloos in bomen klimmen, zorgeloos over straat zwerven het hoorde er gewoon bij. Die tijd is veranderd. En nee, deze oma vindt niet per se dat vroeger alles beter was, maar anders was het zeker wel. Zorgelozer. En misschien voelde het ook wel veiliger.
Waar we wonen speelt daarin natuurlijk ook mee 🌳🪵
We wonen in een klein dorp waar iedereen elkaar kent. Dat maakt het toch een stuk makkelijker. Daarnaast wonen we niet aan een drukke weg en is alles vrij overzichtelijk. Voor ons huis ligt zelfs een groot grasveld met touwen en klimdingen in de bomen. Noa speelt daar graag. Nu hij zijn zwemdiploma A heeft kan hij daar ook zelf spelen. Zelf groeide ik op in de stad. Buiten spelen betekende vooral spelen in de poort; veel meer mogelijkheden waren er niet. Hier is dat echt anders. We hebben een speelveld voor de deur, een klein speeltuintje, winkels dichtbij voor kleine boodschapjes en een groot garageplein waar Noa heeft leren fietsen en waar vaak kinderen samen spelen. Een groot park om de hoek, speeltuinen, een buiten zwembad en genoeg groen en mogelijkheden om lekker buiten te zijn als kind.
De bezwaren die we hadden bij alleen buiten spelen🚫
Toch gaat Noa pas sinds kort alleen naar buiten, terwijl hij echt een buitenkind is. Hij zit op school in een dorp verderop, waardoor zijn vriendjes best ver weg wonen. Hier in de buurt zijn weinig kinderen die hij kent of die van dezelfde leeftijd zijn. Daardoor betekende buiten spelen vaak ook echt ‘alleen-alleen’ buiten zijn en dat voelde toch anders dan samen met andere kinderen spelen. Daarnaast is Noa een heel sociaal kind. Eentje die met iedereen een praatje maakt en mensen snel vertrouwt. Daarom vonden we het belangrijk om eerst goed met hem te oefenen en te praten over veiligheid. Niet meegaan met vreemden, ook niet als iemand snoep aanbiedt of zegt een lief hondje in de bus te hebben. Dat vonden we echt het allerbelangrijkste. Gelukkig is Noa ook een kind dat zich goed aan afspraken houdt, en dat geeft vertrouwen. Niet meegaan met onbekenden, goed uitkijken bij het oversteken, blijven waar je hebt afgesproken en even komen melden als er iets verandert. Dat soort dingen. Ik denk ook dat dit echt per kind verschilt. Het ene kind is er eerder aan toe dan het andere en dat is helemaal oké.
Het buiten spelen nu 🪁🤸🏻
We oefenen al een tijdje met kleine momentjes van zelfstandigheid. Even kort alleen thuis blijven als ik een boodschap om de hoek ga halen, even alleen zijn terwijl ik onder de douche sta, zelf voor het huis spelen of buiten spelen bij een vriendje thuis terwijl hij de weg daar nog niet goed kent. Stap voor stap bouwen we dat op. Het belhorloge helpt daar enorm bij. Ik schreef er een tijdje geleden al een uitgebreid artikel over, maar ik ben er nog steeds heel blij mee. Dankzij de GPS-tracker kan ik zien waar hij is en kan hij me bellen. Tijdens een speelafspraak kreeg ik de meest grappige voiceberichten en foto’s doorgestuurd. Ik zat daardoor toch een stuk relaxter op de bank moet ik eerlijk zeggen. Ik zou het echt iedere moeder aanraden als een telefoon nog wat te vroeg voelt. Het geeft net dat beetje extra rust en vertrouwen. Sinds kort heeft Noa ook een nieuw vriendje dat hier vlak om de hoek is komen wonen. Heel gezellig. Ze spelen samen in de tuin, bij de garageboxen of bij elkaar thuis. Ik merk ook dat ik het makkelijker loslaat wanneer ze met z’n tweeën of meer zijn.
En eerlijk? Dat blijft soms nog best even schakelen. Even uit het raam kijken of luisteren of ik hem nog hoor lachen op het veldje voor het huis. Maar tegelijkertijd zie ik ook hoeveel plezier en zelfvertrouwen hij ervan krijgt. Hij ontdekt, verzint spelletjes, maakt contact en leert zelfstandig keuzes maken. Laatst schreef ik nog over hoe snel de tijd eigenlijk gaat. Gisteren lag hij nog voor het eerst op mijn buik en nu gaan we alweer richting de 7 jaar. Ik geniet enorm van deze zelfstandige fase. Ook omdat het mij als moeder weer wat meer vrijheid geeft maar het moment dat we geboortekaartjes verstuurden is al erg lang geleden, die periode van “wat is hij nog klein” is ontzettend snel voorbij gegaan.
Hoe zat dit vroeger bij jou met het buiten spelen of met je kind(eren) op dit moment?
Mijn website maakt gebruik van cookies, ik ben wettelijk verplicht je dit te laten weten. Niet die lekkere chocolade variant maar de cookies die persoonlijke gegevens opslaat.
Wat een stap is dat, he? Ik zie me nog achter dochterlief aansluipen toen ze voor het eerst alleen naar de winkel ging, haha! Wij woonden in een doodlopend straatje maar haar wereld werd natuurlijk steeds groter dan het straatje. Dat is steeds weer een beetje verder loslaten. Fijn als je dan een kind hebt wat zich aan de afspraken houdt. En het klinkt bij jullie als een fijne plek om op te groeien.
Oe, lastig vraagstuk, dit. Onze vierjarigen zijn met z’n tweetjes, dus dat is op zich een voordeel. We hebben wel een speeltuintje dat heel dichtbij ligt, maar daar moeten ze de weg voor oversteken (vooral een probleem voor de terugweg), en we hebben er geen zicht op. Ik ben soms wel een beetje jaloers op mensen die wel echt uitzicht hebben op de speeltuin vanuit hun huis. Dan zou het bij ons wel eerder gebeuren, denk ik. Ik heb ook wel echte buitenkinderen. Afspraken maken gaat gelukkig ook wel goed. Ik heb wel eens gehad dat een van beiden ziek was en op de bank sliep en de ander echt niet te houden was binnen. Die heb ik toen op en neer laten steppen op de stoep.
Ik ben opgegroeid in een deelgemeente van Gent, Wondelgem. Daar konden we toen (ik spreek jaren 70) nog heel veel buiten spelen. Het was nog niet druk op de straat, er waren veel onbebouwde percelen waar we konden spelen, kampen bouwen, fietsen enzovoort.
Toen mijn kinderen geboren werden (jaren 90) brak de affaire Dutroux uit. En ik vind dat die heel veel veranderd heeft. Los van het feit dat mijn kinderen niet meer zo makkelijk buiten konden spelen (we woonden in Sint-Amandsberg bij Gent), het verkeer drukker was enzovoort, was er een zeer grote achterdocht, en grote terughoudendheid om je kinderen te laten buiten spelen. Eigenlijk kregen ze pas meer vrijheid van het moment dat ze alleen naar school konden gaan (bij mijn dochter was dat rond haar 11 jaar, bij mijn zoon rond zijn 13e). Mijn kinderen “maakten nauwelijks gebruik” (lees: weken niet af van de weg naar school of naar huis) van die vrijheid, mijn pluskinderen een paar jaar later wel. Waar die allemaal uitgehangen hebben…
Maar wij waren dus “stadsbewoners”, en daar is de barrière toch een serieus stuk hoger om je kinderen los te laten, naar mijn gevoel.
Nu wonen we in een dorp op het platteland, en ik denk toch nog altijd dat het leven op het platteland anders is. Ik vraag me dat soms af, hier is een kleuterschooltje, enkel kleutertjes en een kleine groep, ik vraag me soms toch af hoe het zou zijn om hier op te groeien 🙂
Oh dat snap ik zeker deze verandering en oplettendheid. En een sta den dorp is inderdaad erg anders, zie ik zelf ook nu Noa opgroeit in een dorp en ik vroeger in de stad woonde. Toch wel heel erg fijn zo voor hem.
Ik speelde altijd buiten. Of als het regende in het pakhuis (graan en zo) bij mijn vriendje. Ik woonde in een dorp en dat scheelt echt. Ik herken wat jij zegt over jezelf. Boompje klimmen. Onze kinderen mochten ook al vrij gauw buiten de poort (toen ze ongeveer 4 jaar waren, misschien iets eerder). We wonen wel in een groter dorp/eigenlijk kleine stad maar onze wijk lijkt een klein dorp in de stad. Ze moesten op de stoep blijven. Geen gedoe met stoep af en stoep op. Kinderrijke buurt, dus vriendjes en vriendinnetjes waren aan te lopen.
Hè, ik vond het een leuke blog.
Dat horloge hadden we vroeger niet.
Had zeker geholpen voor alle eerste keren.
Eerste keer op de fiets naar school, de bieb, vriendje verder weg.
Mijn site lukte niet.
Sorry. Dus hierbij wel de link als je op mijn fotootje klikt.
Wij speelden vroeger uren buiten, zomer en winter, gewoon op straat met veel buurkinderen.
Voor de kinderen van nu vind ik dat echt een gemis.
Zelfs onze eigen kinderen (nu zo rond 40) kregen niet dezelfde vrijheid.
Zij speelden tot hun 4e binnen de poort en daarna op de stoep/trottoir “in ons zicht”.