Persoonlijk: Ik heb Dyscalculie. Dingen waar ik tegenaan liep en soms nog tegenaan loop

Vorige week kwam het artikel Persoonlijk: Ik heb Dyscalculie online. Daarin gaf ik al aan een blogje te willen maken met de dingen waar iemand tegen aan loopt. Waar ik, als 26 jarige soms nog steeds moeite mee heb vandaag de dag. Het klinkt misschien allemaal heel stom en onbenullig voor mensen die dit niet hebben maar toch hoop ik begrip te creëren voor mensen die elke dag hiermee te maken hebben.

Ik wil jullie tevens echt super bedanken voor alle lieve reacties op het vorige blogje. Dat deed me echt goed! Het is toch een stukje wat ik ‘open & bloot’ geef van mezelf en dat blijft toch altijd een beetje eng.

Ook haal ik nog een oud blogje naar voren. Yes, i did, over mijn artikel die in een blad heeft gestaan. Daarin vertelde ik over mijn Dyscalculie. Hoewel (wat ik ook in het blogje vermeld) niet alles klopt wat erin staat (sommige dingen zijn er door degene die mij interviewde gewoon erbij verzonnen) klopt het verhaal wel grotendeels met hoe ik het heb verteld. Het blogje is beveiligd met een wachtwoord, deze kan je krijgen van mij door me een emailtje te sturen.

 photo 20140111_1144352_zpsd700cbe7.jpg


Op mijn werk heb ik er gelukkig geen tot nauwelijks last van. Ik hoef niet te rekenen. Enkel de kinderen tellen en kijken of iedereen aanwezig is. Wel had ik bij mijn vorige werk moeite met de urenbriefjes invullen. Hier moest ik namelijk per dag opzetten bij werk: 14:40 t/m 18:00 (bijvoorbeeld) Het klokkijken met 2 cijfers is bij mij altijd moeizaam gegaan. Nu pas, door het vaak invullen van de briefjes heb ik wat standaard uren die ik uit m’n hoofd weet. Voordat ik dit had begon ik altijd door te tellen vanaf 13:00. Als ik dus 5 uur wilde weten begon ik met 13:00 is 1 uur, 14:00 is 2 uur, enzovoort. Nu kan ik gewoon middenin invallen. Bij mensen met Dyscalculie is regelmaat en vanaf het begin beginnen altijd belangrijke houvast.

In winkels is het pinnen voor mij ideaal. Geld geven en terug krijgen was altijd een heel gedoe. Als ik geld terug kreeg kunnen ze zo te weinig geven en ik merk het niet eens. Hetzelfde geldt in winkels met kortingen. 50% = de helft. Dat gaat nog wel. Maar is het 25% of een ander getal dan gok ik meestal maar wat. Ik heb geen idee! En geloof me, het is me vaak uitgelegd en dan denk ik Ohja. En dan ben ik het daarna weer kwijt.

Thuis merk ik dat ik sommige taken liever niet doe. Zoals bijvoorbeeld rekeningen over maken. Rekening invoeren is met cijfers, met het kastje moet je cijfers invullen. Daarna wéér cijfertjes. Ik doe het heel soms, maar meestal laat ik het aan M. over. Hetzelfde geld voor het instellen van tv programma’s om op te nemen. Liever niet. Je moet 2 tijden onthouden en nog het netnummer.

Nog meer dingen die ik doe/moeite me heb
* Afstanden in km zeggen me niets. Ik kan daar geen beeld bij halen.
* Ik maak van alles met rekenen even getallen om op te tellen. Ik tel er eentje bij de ander op en haal de bij de ander eentje af (ik heb een hele maffe manier van rekenen, maar ik kom er wel altijd uit en maak geen fouten meer nu ik ouder ben – vroeger was dit een ander verhaal)
* Oneven tellen, om even verder te borduren op hierboven, kan ik dus niet.
* Soms tel ik nog wel eens op mijn vingers door..
* Sommige berekenen kan ik toepassen en uitrekenen maar wat ik dan met de uitkomst moet?! Geen idee. Automatisering van de rekenmethode heb ik dus wel maar de rest schiet bij mij in het niet.
* Die stomme cijfer sommetjes bij de comments voor goedkeuring. VRESELIJK af en toe. Soms moet ik m’n laptop rekenmachine erbij pakken. Niet bij de kleine getallen maar soms bij de ‘hogere’ getallen moet ik echt even goed rekenen.
* Soms draai ik cijfers gewoon om. Ging ik 35 euro pinnen druk ik 53 in bijvoorbeeld.
* Ik heb dus nooit een bijbaantje aan de kassa gehad. Dit was gewoon niet mogelijk.

Nu ik wat ouder ben merk ik dat herhaling bij mij zeker wel helpt. Waar je dit vroeger 100x kon zeggen/uitleggen en ik het nog niet begreep pik ik nu makkelijker dingen op. Ik onthoud bijvoorbeeld nu mijn eigen telefoonnummer, mijn pincodes en bankrekeningnummer. Wel moet ik jaren ditzelfde nummer gebruiken om er voor mij iets standaards van te maken. Als ik een ander telefoonnummer zou krijgen zou dit voor mij heel wat tijd kosten hem daadwerkelijk te kennen. M. heb ik dan ook op een sneltoets staan, zijn nummer ken ik niet uit mijn hoofd omdat hij vaker van nummer is gewisseld.

Ik kom uiteindelijk op het goed getal uit als ik berekeningen moet maken. Iets wat vroeger niet zo was. Het is dus zeker een heel stuk beter geworden doordat ik zelf foefjes heb bedacht om uit te kunnen rekenen en het makkelijker voor mezelf te maken (voor andere lijkt het juiste en stuk moeilijker) Ik kom er dus wel maar als ik lange tijd met reken dingen bezig ben krijg ik van de inspanning hoofdpijn. Ik probeer dit dus te vermijden door alleen het hoog nodige te doen. Rekenen probeer ik niet helemaal te vermijden, want ik vind dat ik dingen wel moet blijven doen om te oefenen en herhalen zodat het meer blijft hangen. Het is toch iets wat je dagelijks tegen komt en waar ik de uitdaging mee aan wil gaan.

Ik wil jullie in ieder geval bedanken voor het lezen van dit (lange) stuk over Dyscalculie. Als er nog vragen zijn mag je ze stellen in de comments! Ik zal zeker een eerlijk antwoord erop geven en mochten het veel vragen zijn dan maak ik hier nog een apart blogje van.

53 Comments

  1. Sheila

    30/05/2016 at 23:01

    Heel goed en duidelijk omschreven. Ik herken mezelf er tot zekere hoogte wel in. Ik kan namelijk niet rekenen. Echt niet. Ik heb niets met cijfers en ik mis echt cijfermatig inzicht. Ik leg ook uit dat een miljoen winnen mij niets zegt, ik heb geen beeld bij hoe veel dat is. Ik wil niet zeggen dat ik dyscalculie heb. Ik ben er tenslotte niet voor getest en ik het is niet zo dat ik cijfers omdraai of moeite heb met klok kijken. Maar mensen onderschatten me als ik zeg dat ik niet kan rekenen. En dat is vaak best irritant.

    Geloof of het niet, ik heb bij een bank gewerkt. Bij het solliciteren gaf ik al aan dat ik echter niets met cijfers heb. Maar… ik kan sterk communiceren en ben taalkundig erg vaardig. Dus voor mijn commerciële functie was dat ideaal. En ik had zoiets van.. ik heb gezegd dat ik niet kan rekenen, dus je hoeft me er ook niet op af te rekenen 🙂 . Zo ben ik ook wel weer. Maar goed, als een klant aangaf een krediet van 2 ton nodig te hebben, dus moest ik een collega vragen hoeveel nullen dat nou heeft. En andersom moest ik vragen hoe ik dat uitspreek (is dit een ton, een miljoen, miljard..?). Best irritant en knullig, maar… so be it. Ik schaam me er niet voor.

    Dus… als ik dat al lastig vind, laat staan jij. Ik begrijp je dus absoluut en denk hier zeker niet licht over. Tof dat je dit dan ook zo helder uitlegt. Dat zorgt voor begrip.

    Wat ik wel irritant vind is dat veel mensen zeggen dat ze tegenwoordig dyslexie hebben. Gewoon… omdat ze niet weten wanneer je jou of jouw schrijft of vind en vindt. Lekker makkelijk, vind ik dat. Want het is kwetsend voor de mensen die het wel zijn.

  2. Nancy

    10/10/2014 at 20:38

    Dyscalculie lijkt me erg lastig om te hebben. Ook omdat het een stuk onbekender is dan dyslexie. Sommige mensen kunnen dan echt reageren alsof je heel dom bent ofzo.
    Ik vind het wel knap dat je je allerlei trucjes hebt geleerd dat je veel dingen toch kunt doen. Misschien kunnen jij en andere dyscalulisten (??) die hier reageren elkaar ook nog trucjes leren of is het echt voor iedereen heel verschillend?

    1. SAS

      10/10/2014 at 21:25

      Misschien dat je inderdaad wel dingen kan uitwisselen maar voor ieder is de vorm ervan weer anders.

  3. Lies

    26/09/2014 at 23:39

    Wauw, ik lees dit stuk en het is net alsof het over mij gaat. Vooral de digitale klok, ik moet wel altijd nog doortellen, en ook met horloges heb ik gewoon 12 cijfertjes nodig, al die digitale en die met die streepjes kom ik gewoon niet uit. Erg frustrerend 🙁

    1. SAS

      27/09/2014 at 09:24

      Same here! een horloge zonder cijfers erop is niks voor mij..

  4. Nicky

    22/09/2014 at 19:24

    Goed om eens te lezen wat voor problemen je tegen komt.

  5. annouska

    19/09/2014 at 19:42

    Het is iets waar mensen vaak van denken, ‘ow dat’. Maar ze onderschatten hoe vaak je eigenlijk wel niet te maken hebt met getallen. Veel vaker dan je denkt.

    Ik vind het knap hoe je er mee om gaat en hoe je dingen weet op te lossen!

  6. Wendy

    18/09/2014 at 21:37

    Wat lijkt me het moeilijk om dit te hebben. Ik vind het super intressant om te lezen, dus ben blij dat je dit hebt opgeschreven. Gewoon om mensen te kunnen begrijpen als ze vertellen dat ze hier last van hebben. Goed in reken ben ik nooit geweest, wiskunde dan weer wel. Waar ik echt wel ‘moeite’ mee heb: als mensen hun telefoon nummer opnoemen in getallen als 84 56 17 etc. Ik heb liever dat men de cijfers los noemt. Gewoon 8, 4, 5, 6, enzovoorts.

    1. SAS

      19/09/2014 at 07:56

      Dat van de cijfers los noemen heb ik ook lekker. En ook dat ze het niet nogmaals aan de telefoon herhalen… Zeg jij 06, zeggen hun 06… Uhhh waar was ik ook alweer?! Haha

  7. Marah

    18/09/2014 at 08:29

    Mijn vriend heeft het omdraaien van getallen ook heel erg, al vermoed hij dat het komt omdat wij zo veel Engels praten thuis (die benoemen de getallen sowieso andersom, 70-5 ipv 5&70). Lijkt mij wel heel erg lastig!

  8. Mirella

    17/09/2014 at 21:29

    Jammer, ik het je ww niet.

    1. SAS

      17/09/2014 at 21:33

      Deze kan je krijgen door me even een emailtje te sturen: iliveformydreams@live.nl

  9. DQ

    17/09/2014 at 19:47

    Een vriend van mij heeft dit ook, zo ontzettend vervelend! Fijn om dit te lezen wel, is het allemaal net wat duidelijker. X

  10. Billy

    17/09/2014 at 15:24

    ik kan me moeilijk inbeelden hoe het voelt, maar het moet erg vervelend zijn voor jou

  11. Jorien

    17/09/2014 at 14:05

    Ik heb dan geen dyscalculie maar ik herken wel wat dingen in jouw “problemen” zoals het omdraaien van getallen enzo. Ik vind dat van mezelf al lastig, laat staan als je nog meer dingen er bij hebt. Goed dat je er over schrijft Sas!

  12. Lief meisje

    17/09/2014 at 10:54

    Heel mooi hoe je verhaal vertelt. En ook fijn dat je een verklaring hebt, want dan weet je gewoon zeker dat er wat aan de hand is.

  13. Tamarah

    17/09/2014 at 09:56

    Wat lijkt me dit ontzettend lastig zeg. Ik wist eigenlijk niet dat in zoveel aspecten van het dagelijks leven dyscalculie een probleem kan zijn. Dit is voor mij echt een eye-opener om te lezen.

  14. Sarah

    17/09/2014 at 08:51

    Lijkt me soms enorm vervelend, leuk dat je dit wilt delen.

    Sarah x

  15. Miranda

    17/09/2014 at 08:46

    Wat heb je dat open en duidelijk verteld! Dat van die foefje herken ik weer bij manlief met z’n dyslexie.

  16. Mieke

    16/09/2014 at 21:45

    Heel duidelijk omschreven weer. Het is voor mij echt een eye-opener dat het vooral gaat om het niet begrijpen van wat getallen inhouden. Dat je dus wel op den duur bepaalde foefjes aan kunt leren, maar dat de betekenis je dan niets zegt.

  17. Zwartraafje

    16/09/2014 at 20:57

    Natuurlijk zijn we er ons ergens wel van bewust dat cijfers een grote rol in ons leven spelen, maar volgens mij besef je pas goed hoe vaak ze voorkomen wanneer ze net als bij jou dagelijks een hindernis vormen. Voor mensen die nooit hebben leren lezen lijkt het me zelfs nog moeilijk vermits er daar volgens mij amper hulpmiddelen voor te vinden zijn.

  18. Bente

    16/09/2014 at 20:52

    Ik heb het vorige week denk ik ook al gezegd: vervelend dat je hier last van hebt. Ik heb wel het idee dat je goede manieren hebt gevonden om er goed mee om te gaan 🙂

  19. Margriet

    16/09/2014 at 20:26

    Mijn moeder heeft het ook. Ze heeft het als inspiratie gebruikt om een verhaal over te schrijven. Ik kan me voorstellen dat het erg lastig kan zijn.

  20. suske

    16/09/2014 at 20:21

    Leen heeft ook last met rekenen. Zij komt daar openlijk voor uit en durft hulp te vragen als zij de tel letterlijk kwijt is.
    Ik vermoed dat heel wat mensen dit hebben maar het niet beseffen of er niet voor durven uit te komen.

  21. dresses and daisies

    16/09/2014 at 19:57

    Ik lees veel over stoornissen/verschillen bij kinderen en daar is dyscalculie ook eentje van. Je leest dan wel hoe of wat, maar nu zie ik degelijke voorbeelden van dagdagelijkse gebeurtenissen. Zeer interessant, hartelijk dank om dit te delen! Zie je niet vaak!

    Ps. Ik geef momenteel een huge pakket weg op mijn site. Care to join?

  22. Rianne

    16/09/2014 at 18:49

    Lijkt me behoorlijk lastig…

  23. Louise

    16/09/2014 at 18:48

    Ik had er nog nooit van gehoord, dus alleen maar goed dat je het onder de aandacht brengt! Het lijkt mij ook heel lastig om te hebben, onbewust zijn we op een dag toch best veel met nummers bezig.

  24. Noortje

    16/09/2014 at 18:35

    Na lange tijd weer eens even een bezoekje aan je blog gebracht.
    Ik wist eigenlijk helemaal niet van het bestaan van Dyscalculie af. Lijkt me soms wel lastig.

  25. Madelon

    16/09/2014 at 16:56

    Dat is toch meer dan je op het eerste gezicht zou denken. Fijn dat je dit deelt!

  26. Rachella

    16/09/2014 at 15:53

    Goed dat je alles zo goed kunt beschrijven. Ik vind het een mooi artikel, en je gaat erg goed om met je dyslexie dyscalculie. Keep going, girllll x

  27. Evelien

    16/09/2014 at 15:49

    Wat goed dat je hierover schrijft Sas! Het is erg vervelend. Ik heb kinderen in mijn klas gehad die het hebben en het is dan ook erg moeilijk om te zorgen dat zij het ook daadwerkelijk snappen. Ook omdat je niet goed weet wat er in hun hoofd omgaat. Je kunt nog zoveel theorie er over lezen, de praktijk blijft toch een ander verhaal.

  28. Manon

    16/09/2014 at 14:46

    Wat een mooie blog. Als juf begrijp ik heel goed hoe lastig dyscalculie kan zijn. Heb er onderzoek naar gedaan voor mijn minor en het blijft een interessant stukje rondom cijfers en rekenen. Moedig stukje en inspirerend geschreven.

  29. Kimberley

    16/09/2014 at 14:14

    Nu ben ik ook geen rekenwonder, maar dyscalculatie hebben lijkt me echt lastig. Ik draai ook altijd getallen om, omdat het in het Engels andersom gezegd wordt. Tweetalige opvoeding, grrr. Haha.

  30. Diana

    16/09/2014 at 14:11

    Goed verhaal! Vertel je dit bijv ook meteen bij een sollicitatiegesprek of als je een baan hebt? Of wacht je daar mee of zeg je helemaal niets over?

    1. SAS

      17/09/2014 at 07:52

      Inprincipe vertel ik er niets over, dit omdat bij de meeste banen die ik heb gehad cijfers niet zo voorkomen. Fouten maak ik ook steeds minder. Ik geef soms wel aan (bij bijvoorbeeld mijn oude baan) dat ik moeite heb met rekenen. Dit zeg ik wel pas na een tijdje en niet gelijk bij een sollicitatiegesprek. Mochten er meer vragen komen maak ik een apart blogje en zal ik een langer antwoord geven over hoe ik hiermee omga.

  31. jackie

    16/09/2014 at 13:30

    ik vertelde vorige keer dat ik een klant heb die last heeft met cijfers…
    Ik heb haar jouw bericht gestuurd…
    vind het fijn om er over te lezen, en het er met haar ook zo over te kunnen hebben

  32. Chantal

    16/09/2014 at 13:10

    Cijfers omdraaien doe ik ook! En met cijfers kan ik eigenlijk nooit echt overweg, maar dyscalculie heb ik denk ik niet.

  33. Iris

    16/09/2014 at 12:48

    Ik ben ook heel slecht in rekenen, maar bij mij is het denk ik niet echt dyscalculie. Al reken ik wel veel uit met een rekenmachine en tel ik soms met mijn vingers. Dat van afstanden in km heb ik vooral met kilogram en zo. Dat zegt mij vaak helemaal niks.

  34. Ilse

    16/09/2014 at 12:11

    Oe, hier is deel II dus al! Nou, ik moet zeggen dat ik er sowieso driekwart van herken. Ik heb trouwens een tag online gezet daarnet, over de middelbare school. Daarin vertelde ik ook over dyscalculie en ik heb even een linkje gedaan naar jouw blogpost, van vorige week. 😉

    Een programma inplannen op tv kan ik nog wel. Al doe ik dat niet heel vaak. Waar ik wél moeite mee heb, is het zetten van de wekker op mijn mobiel. Ik moet altijd helemaal terugrekenen hoe laat ik moet opstaan, hoe laat ik van huis wegga en hoe lang ik dan onderweg ben naar waar ik naartoe ga.

    Kilometers zeggen mij ook niks! Voor meters geldt hetzelfde. Wat ontiegelijk frustrerend is met rijles en wanneer de instructeur of het navigatiesysteem zegt: “Over x (kilo)meter afslaan”. En wat nog irritanter is? Die seconderegel voor hoeveel afstand je moet bewaren tussen de auto voor je. Ik bedoel, hoe de fuck spelen mensen dat klaar? Hoe kunnen ze nou inschatten van “oh ja, ik rijd zoveel km per uur x huppeldepup seconden en het is dus huppeldepup meter afstand. Dat frustreert me echt ONWIJS.

    Van het telefoonnummer heb ik dus ook! Mijn rekeningnummer weet ik – na al die jaren – nog steeds niet uit mijn hoofd. Mijn telefoonnummer wel! Na ongeveer vier jaar, of zo. Mijn pincode was ook echt een drama. En ja, pinnen is ideaal. Hoef je ook niet meer briefjes van tien en weet ik veel wat allemaal in je portemonnee te hebben. Maar ik moet dus altijd 100x narekenen hoeveel geld ik uitgeef. Want het gevaar met pinnen is dus dat ik niet zie hoevéél ik heb uitgegeven.

    Op mijn werk werken we ook met in- en uitschrijfbriefjes. Gelukkig hoef ik de tijden niet zelf in te vullen. Wat wél irritant is, is dat we aan het begin en aan het eind altijd moeten tellen hoeveel we op voorraad hebben en hoeveel er verkocht is. Ik maak dan dus algauw rekenfouten. En elke keer krijg ik hetzelfde te horen. “Slordig geteld, kasverschil, neem de tijd, tel het een tweede keer na, bla bla bla.” Maar ja, zelfs wanneer ik de tweede keer natel, geloof ik dat het klopt. Of ik wéét dat het een bepaald aantal moet zijn, maar schrijf het verkeerd op. En dan heb ik dat dus weer niet door. *Zucht.*

    Wat ik onlangs ook nog had, was dat ik op school zei: “Achttien maanden!” toen de docent vroeg vanaf welke leeftijd kinderen last kunnen krijgen van verlatingsangst. Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan, want ik wist écht wel dat het ácht maanden moest zijn. Ik bedoel, mijn neefje zit daar middenin en ik had het er dat weekend nog over gehad. Slim…

    1. SAS

      17/09/2014 at 07:43

      Echt dit komt me zo bekend voor allemaal. Toch fijn te horen dat ik niet de enige ben die er last van heeft. Er is inderdaad veel onduidelijkheid en onbegrip over, iets wat ik hoop toch een beetje met deze 2 blogjes uit de wereld te helpen. Ik ben wel iemand die zuinig is met geld dus opzich heb ik er wel een soort van overzicht over.

      Ik ga het artikel waarin je me hebt genoemd is even lezen. Dankjewel voor de mention 🙂
      En bedankt voor je lange reactie.

  35. Malou

    16/09/2014 at 11:50

    Goed dat je er zo over schrijft, het lijkt me erg lastig om te hebben!

  36. Anneleen

    16/09/2014 at 11:39

    Ik vind het knap dat je hierover schrijft! Dit heeft toch best een grote invloed op je dagdagelijkse leven denk ik. Ik wist niet dat je tegen deze verschillende dingen aanbotste… Ik vind het dus erg interessant om hier meer over te lezen en het zo dus ook beter te kunnen begrijpen.

  37. Saartje

    16/09/2014 at 11:36

    Wat goed en knap dat je hier over praat! Ik herken je verhaal grotendeels omdat ik zelf dyslexie heb. Dyscalculie lijkt me ook heel vervelend, je stuit op zoveel onbegrip van mensen. Heel goed dat je er dus over praat en het uitlegt! X

  38. irene

    16/09/2014 at 11:13

    Goed dat je er zo over verteld! liefs irene

    Link verwijderd

  39. Mayara Esther

    16/09/2014 at 10:06

    Ik heb een vraagje, hoe wordt de diagnose hiervan gesteld? Moet je een bepaalde toets maken? Want ik herken mijzelf in vele punten die je vertelt.

    1. SAS

      16/09/2014 at 11:18

      Dit is inderdaad een test, heb deze in Utrecht aan een universiteit gedaan bij een specialist. Ik moest inderdaad (hardop) reken sommen maken en zeggen hoe ik dit bereken. Ook kreeg je (als ik het nog goed weet, is alweer een aantal jaren terug) wat andere testjes waaruit ze dan kunnen opmaken hoe je rekent en op welk niveau. Als je wilt kan ik de gegevens wel naar je emailen en vragen aan mijn ouders?! Die hebben dit voor me geregeld. Mochten er meer vragen komen maak ik een apart blogje en zal ik een langer antwoord geven over hoe dit allemaal in zijn werk ging/gaat.

  40. Isabel Cristina

    16/09/2014 at 10:00

    Wat fijn dat het nu beter gaat dan vroeger, ik kan mij voorstellen dat het af en toe best irritant en vervelend is. Afstanden in kilometers zeggen mij ook niks, ik ben echt heel slecht in het inschatten van dat 🙂

  41. Simone

    16/09/2014 at 09:47

    Dit is echt gewoon héél erg herkenbaar. Maar omdat veel dingen voor mij een gewoonte is sta ik er eigenlijk niet zo bij stil. Maar nu ik het zo lees denk ik, uh ja dat doe ik ook zo of dat heb ik ook zo. 😮

  42. Jennifer

    16/09/2014 at 09:41

    Best herkenbaar vooral de cijfers omdraaien en procenten >.<

  43. Joyce

    16/09/2014 at 09:34

    Knap van je dat je je eigen manieren bedacht hebt om toch dingen te kunnen berekenen. Ik heb geen dyscalculie, maar ben ook niet goed in rekenen. Dus ook de spam protection met rekensommen is niet aan mij besteed. Hoofdrekenen is nu eenmaal niet mijn ding. Ach, gelukkig kun je nog genoeg goede en fijne dingen doen zonder met cijfers bezig te zijn 😉

  44. Ellis

    16/09/2014 at 09:16

    Hahaha, afstanden in km en meters zeggen mij ook absoluut niet.

  45. Annagreet

    16/09/2014 at 09:16

    Knap dat je zo open over je Dyscalculie praat. Ik heb er nu ook een veel beter beeld bij! 🙂

  46. Yudeska

    16/09/2014 at 08:46

    Jeetje dit lijkt mij erg naar. Ik heb altijd dat ik bij dit soort getallen :43 34 zeg of bij 89 98 zeg! Enzovoort heeel irritant en in rekenen ben ik zoiezo al niet een kei.

Leave a Reply