Persoonlijk: Ik heb Dyscalculie

Bij het blogje Sunshine Award met secrets vertelde ik dat ik Dyscalculie heb. De meeste van jullie waren wel benieuwd wat dit precies inhoud aangezien niet iedereen wist wat het was. Al eerder schreef ik een persoonlijke stukje waarin ik vermelde dat ik PDS heb. Dyscalculie heeft ook een groot deel van mijn leven bepaald, vooral in mijn schooltijd. Vandaag wil ik, samen met Simone van SimoneBlogt een stukje schrijven wat wij hebben meegemaakt. In een reactie gaf Simone aan ook Dyscalculie te hebben en zodoende kwamen we op het idee beide een stukje te combineren.

Aller eerste even een inleiding wat Dyscalculie precies inhoud

Dyscalculie betekent letterlijk ‘niet kunnen berekenen’. Het is net als bij dyslexie in feite een andere term voor ernstige en hardnekkige problemen bij het aanleren van bepaalde schoolse vaardigheden, die niet worden veroorzaakt door een gebrek aan intelligentie of te weinig onderwijs. Bij dyscalculie gaat het om ernstige en hardnekkige problemen met het leren en vlot/accuraat oproepen/toepassen van reken-wiskundekennis (feiten/afspraken). Bron

Het automatiseren van cijfers en de berekeningen die moeten worden gedaan kloppen dus niet. Door middel van basis stappen kunnen mensen makkelijk overstappen naar andere, grotere getallen.

 photo 20140111_1144352_zpsd700cbe7.jpg

Over mijn schooltijd

Al heel jong kwam ik erachter dat rekenen niet vanzelf ging. In groep 3 kreeg ik dan ook bijles in rekenen. Iets wat voor mij weinig heeft geholpen. het enige wat ik me nog herinner is dat ik moest werken met gele blokjes, maar wat ze er nou precies mee wilden zeggen?! Ik zat op een school wat verder van huis. Elke dag zat ik achterop de fiets naar school de tafels hardop te leren, samen met mijn moeder. Het werkte wel, want ik kon ze allemaal opdreunen. Echter betekende de cijfers niets voor mij. Ik heb ook nooit begrepen dat 4×5 hetzelfde is als 5×4. Ik heb alle tafels netjes uit mijn hoofd geleerd en had hier zeker wel profijt van. Echter moest ik met de tafels wel altijd vanaf 1 beginnen. Als iemand me 6×5 vraagt begon ik met 1×5=5. 2×5=10, enzovoort.

Ik zat in groep 4,5 en 6 in een dubbele klas. Ik zat in de hoogte groep en die moest het zelf maar uitzoeken. Ik zat soms (voor mijn gevoel) uren met mijn vinger omhoog en kreeg geen hulp. Ik liep achter met mijn werk waarvoor ik op mijn kop kreeg van de leraar. Dit resulteerde voor mij in het maar wat opschrijven in mijn rekenboek, zodat ik niet te ver achterliep. Mijn ouders moesten wel eens op gesprek komen omdat de leraar geen touw eraan vast kon knopen wat ik had opgeschreven. Kan wel kloppen, aangezien ik maar wat deed.

Ik ben daarna van school gewisseld toen ik dit aangaf bij mijn ouders. Het ging beter met een enkele klas maar goed werd ik er nooit in. Ik haalde eigenlijk altijd een onvoldoende. Hetzelfde met de cito toets. Ik scoorde overal goed en de rekentoetsen erin haalde mijn gemiddelde super naar beneden.

Middelbare school

Op de middelbare ging het al net zo. Ik haalde onvoldoendes. Behalve voor lengte x breedte x hoogte. Iets wat ik wél begreep was oppervlaktes berekenen en inhoudsmaten. Hetzelfde gold voor kilometers uitrekenen. Er hing zo’n handig bord op school waardoor ik wist of er een 0 bij of af moest. Nogmaals, de cijfers zelf zeiden me niks, nog steeds niet. Zeg loop 10 km rechtdoor en ik heb géén idee hoever dit is. Mijn ouders moesten op gesprek komen: de leraar was er namelijk van overtuigd dat ik lui was en niet leerde. Want bij sommige onderdelen haalde ik immers wél een 6je. Heel frustrerend aangezien ik echt avond na avond zat te blokken. De leraar koos ook altijd mij als er vragen beantwoord moesten worden in de klas. Meestal wist ik het niet en riep maar wat, wat maakte dat mijn overige klasgenoten me uitlachte. Ik haalde mijn diploma, ik had allemaal goede cijfers en gemiddeld voor rekenen nét aan een voldoende.

Mijn ouders hebben op een gegeven moment me laten testen op Dyscalculie. Op een Hoge school in Utrecht was er iemand in gespecialiseerd. Het zal je niet verbazen dat de uitslag inderdaad was dat ik het had. Mijn rekenniveau zat op groep 5, terwijl ik al naar een vervolg opleiding ging. Wel kreeg ik een groot compliment: want ik kwam wel vaker op het goede antwoord uit met mijn eigen foefjes die ik me had aangeleerd. In zijn 20 jaar ervaring had hij nog nooit iemand gehad die op deze manier rekende.

Vervolg opleidingen

Mijn vervolg opleiding ging goed. Daar hadden we immers geen rekenen. Echter wilde ik na het behalen van mijn diploma graag Onderwijsassistente doen met het vak rekenen. Ik heb hierover getwijfeld maar vond dat ik het toch moest doen omdat ik het graag wilde. Het was zwoegen en ik begreep nog steeds niks van de sommen. Gelukkig waren hier ook andere onderdelen die ik wel snapte, zodat ik uiteindelijk een 6 haalde. Wat ik nog steeds vreemd vind is dat ik een groter blad kreeg, net als bij Dyslexie. Bij Dyscalculie maakt het niet uit op de 8 groot is of klein. De 8 blijft de 8. Ik zat dus met een groter blad voor m’n neus en het duizelde me nog steeds. Ook was stage best lastig voor me, ik stond in relatief lage groepen en met nakijken van rekenschriftjes duurde dit onwijs lang. Het was soms wel frustrerend te zien dat veel jongere kinderen er veel beter in waren dan dat ik zelf was.

Ondanks al deze strubbelingen en onbegrip op school heb ik alle klassen en vervolgopleidingen in 1 keer gehaald, zonder herkansingen. Iets waar ik erg trots op ben vandaag de dag. Nu is er steeds meer begrip voor dit soort dingen en wordt er veel meer aangeboden. Tegen mij werd gewoon gezegd:’ Je leert niet. Je doet je best niet.’ Door leraren en klasgenoten dan. Mijn ouders hebben me altijd onvoorwaardelijk gesteund en me op alle mogelijke manieren geholpen en daar ben ik nog steeds heel erg dankbaar voor.

Begrip

Ik maak sowieso nog een blogje en dan wel over de dingen waar ik nu tegenaan loop als 26 jarige met Dyscalculie. Zo maak ik bijvoorbeeld van alle getallen even getallen met optellen, kan ik % eigenlijk niet eens uitrekenen en oneven tellen lukt mij (nog steeds) niet. Ik hoop met dit stukje wat meer begrip te hebben gekweekt en ik hoop dat er wat minder snel geoordeeld wordt over mensen die moeite hebben met rekenen.

Dit artikel verschijnt ook op de blog van Simone met haar verhaal

66 Comments

  1. morgaine

    05/02/2015 at 12:11

    Dan ben jij pas 26 en is het al meer bekend als ik ook al deze reacties lees, probeer je het eens voor te stellen als je nu in deze 43 bent en in de seventies dus het onderwijs kreeg 😉

    Ik heb dus ook dyscalculie met heel veel onbegrip en het woord is nooit gevallen in die tijd, echt never nooit, dit woord kwam pas op toen mijn dochter ook slecht met cijfers bleek te zijn en zij een onofficiele test kreeg op de lagere school. Dit was ongeveer in 2001/2002 pas, toen leerde ik pas zelf over dyscalculie en toen de onderzoekster het mij uitlegde, viel voor mij persoonlijk direct alles op zijn plaats!

    ik heb dus ook thuis enige onbegrip gekend omdat mijn geest supersnel was met lezen en andere feitjes, ditjes en datjes onthouden of gewoon leren en weten. Net als jij, heb ook ik de tafels gewoon opgedreund, maar inderdaad naar het principe van een tafelkaart die wij kregen om te oefenen, die heb ik zelfs nog haha. Alsof ik aan het lezen was en kortweg erin stampen, maar vraag me het vandaag niet, want ik weet het niet meer, inderdaad, 1×1 =…. kan ik nog altijd over twijfelen of dat nu echt 1 is, want dat snap ik dus niet, nog steeds niet! voor mij is dat een 2 als 1 +1 = ….

    1. SAS

      05/02/2015 at 20:50

      Dank voor de reactie! Kan me voorstellen dat het toen helemaal zwaar was, toen ik jong was was de bekendheid echt 0,0. Ik snap heel veel dingen ook nog steeds niet maar heb mezelf zeker foefjes aangeleerd en sommige dingen gaan nu iets makkelijker dan de jaren ervoor. Toch altijd een (vervelend) struikelblok.

  2. Faye

    14/09/2014 at 13:27

    Wat leuk om dit te lezen. Misschien is het woord leuk niet echt op z’n plaats maar ik heb zelf ook dyscalculie en ik vind het echt leuk om eindelijk eens een verhaal te lezen van iemand van ongeveer mijn eigen leeftijd. Ik ken verder ook helemaal niemand met dyscalulie. Het is allemaal heel erg herkenbaar wat je schrijft.

  3. Nicky

    11/09/2014 at 22:18

    Wat moet dat rot zijn als iedereen denkt dat je alleen maar lui bent. Knap dat je je er zo goed door heen geslagen hebt!

  4. Petra

    11/09/2014 at 07:16

    Ik vind het echt heel.interessant om te lezen. Goed dat je het deelt zodat het wat bekender wordt. Ik denk dat veel mensen niet van het bestaan af weten. En wat een doorzetter ben je! Respect!

  5. Ilse

    10/09/2014 at 21:08

    Dus jij hebt dyscalculie? Nou, ik ook! En ik vind het zó irritant! Inmiddels wordt er dus wél weer rekenen gegeven op het mbo. En ik haat het. Zo ontiegelijk hard. Ik haal gemiddeld zelfs vaker ruim voldoendes dan een gewone voldoende en soms een goed. Alles is gewoon oké en men zegt dat ik doorstuderen zeker kan, maar dan dat rekenen hè! De kinderen die nu op het mbo beginnen, móéten zelfs slagen voor rekenen. Gelukkig hoeft alles van cohort 2012 en ouder dat nog niet. Want anders had ik echt een probleem!

    Op de basisschool was het ook echt terror. Ik ben op de middelbare school een niveau lager gaan doen in de derde omdat wiskunde, scheikunde, natuurkunde én economie niet lukte. De onvoldoendes voor die vakken haalden de rest zo omlaag en de leraren en m’n ouders zeurden zó hard dat ik er niks voor deed, dat ik uiteindelijk het bijltje er maar bij neergooide, ook voor de vakken waar ik wél moeite voor deed. Pas toen bleek dat ik zou blijven zitten, kwam mijn mentor met het idee dat ik weleens dyscalculie zou kunnen hebben. Nou, pfft. Daar had ik toen niks meer aan! Ik kon kiezen: Of een niveau lager óf het jaar overdoen. Daarvoor kwam ik namelijk in aanmerking omdat mijn studiehouding verder wel voldoende was om over te mogen doen op hetzelfde niveau. Maar dat wilde ik niet. Want als ik dat niet haalde, zou ik zonder diploma van school moeten. En toen ik een niveau lager deed, had ik geen één van die vakken meer. Probleem opgelost! (Al kreeg ik er wel een kutschool met een ontiegelijke kutklas voor terug. Maar da’s weer een ander verhaal.) Als ik een 7 haalde, was dat laag. Dus daar slaagde ik met vlag en wimpel.

    Ik ben wel benieuwd of we bij de toelating op het hbo dan ook een soort rekentoets moeten doen. Want ik heb er wel van gehoord, maar ik geloof dat het wel per opleiding verschilt. Moest jij nog een rekentest doen om aangenomen te kunnen worden op de pabo, eigenlijk? En zo ja: Hoe lang is dat geleden?

    1. SAS

      11/09/2014 at 08:53

      Wat een fijne, lange reactie! Wat vervelend (en soms herkenbaar) om allemaal te lezen! Ik heb in de 3de klas gelukkig rekenen kunnen laten vallen en gekozen voor Duits. Iets wat zeker heeft geholpen met mijn overgang! Natuurkunde en Economie/geschiedenis was ook een moeilijk puntje door alle cijfers die daarin voorkomen.

      Ik heb geen Pabo gedaan, juist omdat er een rekentoets aan verbonden zat. Ik heb Onderwijsassistente gedaan op MBO niveau waar ik het over heb in mijn stukje.Ik begon met deze opleiding in 2006. In 2004 begon ik met SPW3 – pedagogisch medewerkster (zoals ze dat toen nog noemde)

  6. Mieke

    10/09/2014 at 15:33

    Je klinkt als een enorme doorzetter. En wat fijn dat je ouders je altijd gesteund hebben. Het lijkt me best moeilijk om dyscalculie te hebben vanwege de relatieve onbekendheid en het onbegrip wat er vaak nog omheen hangt. Goed dat je dit daarom post. Ik ben benieuwd naar het vervolg!

  7. Saskia

    10/09/2014 at 14:38

    Sommige dingen zijn heel herkenbaar. Ik heb geen dyscalculie. Voor zo ver ik weet, maar ik kan niet hoofd rekenen. Geef mij een rekenmachine en ik kan het. Heel raar. In groep acht verliet ik de school met anderhalf jaar achterstand.

  8. Nesrin

    10/09/2014 at 08:58

    Wat goed dat je dit post. Het was mij niet bekend dat naast dyslexie hetzelfde voor cijfers bestond.

  9. Elize

    10/09/2014 at 08:19

    Interessant om te lezen. En knap dat je je vervolgopleiding gewoon in één keer gehaald hebt! Echt super!
    Ik wist al wel wat het was (m’n broer heeft het in combinatie met dyslexie, maar dat had ik geloof ik al eens laten vallen hier haha). Wat ik wel herken is dat ze vroeger tegen hem ook gewoon zeiden ‘je doet niet genoeg je best’. Echt vreselijk lijkt me dat. Gelukkig studeert hij nu biologie op de uni en gaat dat heel goed!

    1. Elize

      10/09/2014 at 08:21

      Ohja en wat ik ook nog wilde zeggen, goed dat je hierover schrijft! Want veel mensen weten inderdaad nog niet wat het inhoudt.

  10. Manon

    09/09/2014 at 23:28

    Ik heb ook Dyscalculie en het voelt altijd wat beter als mensen zeggen van “hey ik ook” 🙂
    Als ik jong was had ik ook super veel moeite, vooral ronde klok lezen was mijn grootste probleem, nog altijd. Ik ben er zelf door moeten blijven dubbelen in het 2de leerjaar. Ik was er kapot van want ik ben een harde werker. Ik heb sinds dien tot mijn zesde leerjaar op bijlessen rekenen gemoeten elke vrijdag avond dus voor mij was dat geen avondje vrij. Het heeft mij wel geholpen ik kan de tafels nu super goed (als een robot) soms zelf beter dan anderen omdat het er gewoon ingestampt is :p Ik merkte dat veel mensen gefrustreerd werden bij mij als het om wiskunde ging, veel mensen lachte en nog altijd lachen mij uit als ze weten dat ik moeite heb met de ronde klok te lezen.Sommige mensen werden kwaad, zoals mijn ouders dachten dat ik te lui was om het te leren. In het middelbaar werd het nog minder leuk omdat je echt leerkrachten hebt voor enkel wiskunde en voor één of andere reden praten meeste wiskunde leerkrachten over wiskunde alsof het een godsdienst is. “zonder wiskunde ben je niks” zei één zelf. Leuk 🙂 In geschiedenis was ik super slecht in jaren onthouden of ik schreef ze onbewust fout bv : 1947 (en in mijn hoofd had ik echt 1974 geschreven) en als mensen me er op wezen werd ik wat gefrustreerd omdat ik het goed bedoelde maar fout schreef. Ik liet me testen toen ik 16 was, duidelijk dyscalculie. Sindsdien kreeg ik soms ook rare “voordelen” zoals grotere cijfers , zoals jij zegt of een koptelefoon om de cijfers te kunnen horen. Wat de oplossingen waren voor dyslexie niet dyscalculie. Het is zelf vorig jaar nog op het nieuws geweest in België dat dyscalculie heel weinig herkent wordt. En dat is heel jammer omdat we leven in een wereld die cijfers waauw vinden. Ik hoop dat ze hier meer rekening mee zullen houden. p.s.: sorry voor het lang bericht :p

    1. SAS

      10/09/2014 at 09:47

      Dankjewel voor je lange reactie terug! Ik herken erg veel terug als ik dit zo van je lees. Alleen mijn ouders stonden vierkant achter me, dit heeft me zeker wel geholpen. Ik heb hetzlefde gehad met jaartallen, ik wist ze niet te onthouden en als ik ze uiteindelijk onthield schreef ik ze wel eens verkeerd op. Ik hoop dat Dyscalculie even bekend voor als Dyslexie en er wel apart naar wordt gekeken. Aangezien de dingen die mensen met Dyslexie mensen met Dyscalculie niet helpen… Mijn tip: Schaam jezelf er niet voor! Nu je de oorzaak weet weet je ook dat je er zelf niets aan kunt doen. Anderen hebben moeite met talen wij weer met rekenen.

    2. Ilse

      10/09/2014 at 21:13

      België is niet het enige land waarin dyscalculie amper herkent wordt. In Nederland is het net zo. Er zijn zelfs reken- en wiskundedocenten die beweren dat de tests die wij gedaan hebben, niet eens officiële testen zijn. Omdat het nooit bewezen is welke delen in onze hersens nu anders werken dan “gewone” hersenen. Het schijnt namelijk dat dyscalculie veel complexer is in de hersenen dan dyslexie. Daarmee beweer ik natuurlijk níét dat het erger is dan dyslexie. Het zit gewoon anders in je hersenen, is mij verteld. Het fijne weet ik er ook niet van. Ik weet in elk geval dat het verdomde irritant is dat mensen nu nog steeds zeggen: “Het boeit toch niet dat je dyscalculie hebt? Je kan toch wel inschatten hoeveel geld dat wel niet is?!” Nou, uh. Nee. Dat kan ik niet.

  11. Jenn

    09/09/2014 at 22:46

    Interessant om te lezen, ik had er wel van gehoord maar me er nooit echt in verdiept.

  12. Paul

    09/09/2014 at 22:28

    Verhelderend. Ik vind het zo vreemd dat je dit veel minder vaak hoort dan dyslexie. In theorie zou dit toch minstens even vaak moeten voorkomen?

    1. SAS

      10/09/2014 at 09:43

      Inderdaad! Iets wat wel frustrerend was in mijn schooltijd, want kids met dyslexie kregen altijd extra tijd en werd wel vaak een uitzondering voor gemaakt.

  13. Sisely.nl

    09/09/2014 at 22:14

    Herkenbaar ik heb dat ook, heb ook moeite met rekenen.

  14. irene

    09/09/2014 at 21:58

    Ahh balen meid! maar het komt goed 🙂 er zijn mensen die je er bij helpen! xxx irene

    Link verwijderd

  15. Birte

    09/09/2014 at 21:57

    Heel erg interessant om te lezen. Moedig ook van je dat je dit allemaal zo neerschrijft!

  16. Gaia Swanenberg

    09/09/2014 at 21:38

    Wat goed dat je hier een artikel over schrijft!

  17. Nancy

    09/09/2014 at 21:16

    Wat interessant om te lezen. Ik ben ook erg benieuwd naar je vervolg. Ik heb zelf juist iets met getalletjes, dus ik kan me eigenlijk niet voorstellen hoe lastig dit kan zijn in het dagelijkse leven. Ik heb vanmiddag zelf ‘even’ onze stroomtarieven bekeken en vergeleken, maar dat zal voor jou dan wel een onmogelijke taak zijn.

    1. SAS

      09/09/2014 at 21:21

      Ik hou me daar inderdaad niet mee bezig. Misschien als ik hard mijn best doe er uiteindelijk wel uitkom maar voor mij is het een taak voor M.

  18. Melissa

    09/09/2014 at 20:56

    Eerlijk gezegt heb ik hier nog nooit van gehoord, maar wel fijn dat je het met ons deelt. Maar toch vind ik het knap dat je echt altijd gewoon je best blijft doen 🙂

  19. Miss Sentinelli

    09/09/2014 at 20:38

    Goed van je om hier een artikel over te schrijven. Ik denk ook inderdaad dat veel mensen dit niet kennen en er veel onbegrip is. Echt fijn dat jullie dit delen!

  20. Wanda

    09/09/2014 at 20:33

    Ik heb er nooit bij stil gestaan dat er naast problemen met letters ook problemen met cijfers konden zijn. Goed dat je het onder de aandacht brengt!

  21. Tamarah

    09/09/2014 at 20:30

    Wat een ontzettend interessant artikel. Maar wat vervelend lijkt me dit om te hebben. Ik ben benieuwd naar je volgende blog hierover.

  22. Alix

    09/09/2014 at 20:27

    Goed dat je erover schrijft, want ik geloof goed dat je tegen flink wat onbegrip bent opgelopen. Dyslexie kennen de meesten wel, maar dyscalculie, nope! Knap van je dat je je vervolgopleiden enzo allemaal zo snel gehaald hebt in ieder geval!

  23. Jorien

    09/09/2014 at 20:13

    Sas, ik lees je blog sowieso graag maar wát een interessant stuk heb je geschreven zeg. Een vriendin van mij heeft dyscalculie en ik heb er wel begrip voor hoor maar ik snap het nu denk ik toch veel beter. Dankjewel voor het delen!

  24. Mama van Jenthe (Kelly)

    09/09/2014 at 19:58

    We kunnen handje schudden. Pff hou maar op met cijfers…! Ik merk wel dat ik zelf hier vaak problemen mee heb bij de kassa of iets. Laat liever m’n vriend betalen het zweet brak mij meerdere keren uit en was al eens verkeerd gegaan. Ik vind het vreselijk maar kan er niks aan doen. Wel fijn dat ik niet de enige ben. Moedig van je om zo’n blogje erover te schrijven Saskia :-))

  25. Rianne

    09/09/2014 at 19:10

    Interessant om te lezen, goed geschreven! Lijkt me zo vervelend, dyslexie is over het algemeen wel bekend, maar over dyscalculie hoor je helemaal niet zoveel!

  26. bymarlayne

    09/09/2014 at 18:34

    Het lijkt me wel vervelend om te hebben.. Wel goed dat je er een artikel over hebt geschreven!

  27. Infinity

    09/09/2014 at 16:53

    Interessant om te lezen!
    Ik wist niet eens dat dit bestond, ik had er nog nooit eerder over gehoord.

    Liefs,
    Eva ♥

  28. Lief meisje

    09/09/2014 at 16:40

    Leuk om te lezen. Ik heb de tegenhanger van dyscalculie, dyslectie. En bij mij is het ook inderdaad zo laat vast gesteld. Maar ik heb er ook goed mee leren leven.

  29. Isabel Cristina

    09/09/2014 at 14:37

    Een oud klasgenootje had ook dyscalculatie dus ik wist al ongeveer wat het inhield. Wel heel erg vervelend dat je tot je 20e alleen maar hebt gehoord dat je te “lui” was. Wat ontzettend frustrerend!

  30. Linda

    09/09/2014 at 14:26

    Interessant om wat meer te lezen over dyscalculie. Ik had het niet zo ernstig ingeschat denk ik, nu kijk ik daar wel anders tegenaan! Het moet echt heftig zijn geweest voor je op school om zulke negatieve reacties te krijgen steeds terwijl je er niets aan kon doen…

  31. Nicky

    09/09/2014 at 14:22

    Wat een mooi en vooral eerlijk post is dit. Ik vind het echt heel knap hoe je hiermee bent omgegaan als kind en dat je zonder herkansing je diploma’s heb behaald. Ben benieuwd naar deel 2 van je verhaal.

  32. Anneleen

    09/09/2014 at 14:21

    Interessant artikel! Ik vind het knap dat je dit zo open met ons wilt delen.

  33. Sheena

    09/09/2014 at 13:55

    Interessant om te lezen ! Al blijft het moeilijk om mij voor te stellen hoe dat moet zijn omdat het allemaal zonder nadenken gaat als je het niet hebt.

    1. SAS

      09/09/2014 at 13:59

      Ik vraag me dan juist weer af hoe het zou zijn om het te kunnen zonder na te denken 😉

  34. Kiss & Make-up

    09/09/2014 at 13:05

    Mooi dat je hier aandacht aan besteed. Met dyslexie zijn de meesten wel bekend, maar dyscalculie is iets minder bekend denk ik.

  35. Malou

    09/09/2014 at 11:14

    Goed dat je erover schrijft, het lijkt me erg lastig om te hebben!

  36. Mirne

    09/09/2014 at 11:09

    Mijn moeder heeft het ook. Is soms best wel schattig. Als je haar vraagt wat ze zou doen met 100 miljoen, dan komt ze met hele kleine dingen omdat ze totaal geen besef heeft van hoeveel dat is.

  37. Bente

    09/09/2014 at 10:28

    Klinkt erg vervelend! Vooral ook vanwege het onbegrip. Dat is er bij dyslectie veel minder. Wel grappig om te lezen dat je jezelf heel aparte maar wel werkende reken manieren hebt aangeleerd 🙂

  38. Gwen

    09/09/2014 at 10:23

    Oh wow, wat een moeilijk lijkt me dat. Mensen die zeggen dat je lui bent terwijl jij zó je best doet. Goed van je dat je toch door bent blijven gaan, ik denk niet dat iedereen dat zo had kunnen doen.

  39. Zina

    09/09/2014 at 10:19

    Ik heb op de blog van Simone al een uitgebreide reactie achtergelaten, maar ook hier wil ik nog even zeggen dat veel van wat jullie zeggen heel herkenbaar voor mij is. Ik ben dan nooit officieel gediagnosticeerd, maar alle leraren en docenten waren het er wel over eens dat ik het heb. Mooi dat je er zo open over bent. Ik heb altijd het idee dat dyscalculie op de een of andere manier nooit heel serieus wordt genomen, alsof je met ‘beter je best doen’ het hele probleem kan verhelpen.

    1. SAS

      09/09/2014 at 16:52

      Lief dat je ook een uitgebreide comment bij mij achterlaat! Is inderdaad erg vervelend en wordt inderdaad vaak niet serieus genomen. Ik hoop met dit blogje toch bereikt te hebben dat mensen het probleem begrijpen en het serieus nemen. 1 persoon meer die al begrip ervoor heeft en ik heb mijn doel al behaald.

  40. ineke

    09/09/2014 at 10:01

    Ongelooflijk dat leerkrachten hier nooit iets van hebben gemerkt. En toch maar enkel bij hun gedacht bleven dat je lui was. Nou respect dat je bent blijven doorzetten en afgestudeerd bent!

  41. Marion

    09/09/2014 at 09:45

    Tof, Saskia. Goed en helder uitgelegd. Ik wist wel dat het een soort dyslexie was, maar dan met getallen. Verder dan dat kwam ik niet en aangezien je er niet mee te maken hebt, ga je je er ook niet in verdiepen. Heel interessant om te lezen en goed om nu te weten dat het bestaat en wat het precies inhoudt.

  42. Donna Luisa

    09/09/2014 at 09:43

    Wat goed geschreven! Ik wist ook niet precies wat het inhield, maar nu wel. Dank je wel 🙂

  43. jackie

    09/09/2014 at 09:42

    wat goed geschreven..
    heel duidelijk, wat moet dit vooral in de basisschool periode moeilijk zijn geweest… Wel willen maar niet kunnen en niemand die je kan helpen..
    Ik heb er zelf pas sinds kort mee te maken, iemand die ik voor werk regelmatig moet bellen om containernummer door te geven, in het begin dacht ik nog wat doet ze toch gek, maar na uitleg is het me duidelijk en neem ik de tijd om het nummers anders te formuleren

  44. Simone

    09/09/2014 at 09:31

    Goed stukje Sas! 😀

  45. Mariska

    09/09/2014 at 09:29

    Dit ken ik ja, wat vervelend zeg dat je nooit goed geholpen bent ook! Mijn zusje heeft ook een vorm hiervan.

  46. francky

    09/09/2014 at 09:24

    wees gerust, ik oordeel hier niet over. Ik ken ook iemand die daar problemen mee heeft. Ze laat haar geld begeren door het OCMW omdat zijzelf niet kan berekenen hoeveel ze kan uitgeven, Bv als je haar 10 € heeft om iets van 6 € te betalen weet zij niet hoeveel wisselgeld ze nog over heeft.
    Het bestaat in vele gradaties.

    1. SAS

      09/09/2014 at 09:33

      Inderdaad waar, qua gradaties! Er zijn heel veel mensen die er in verschillende vormen last van hebben. Sommige licht andere juist heel erg veel. Gelukkig is het bij mij de loop der jaren wel verbeterd…

  47. Miranda

    09/09/2014 at 09:19

    Wow , wat een herkenbaar stuk. Ik herken het zo al is het bij mij nooit onderzocht. Ik ben hier wel alert op bij Ella want die heeft ook dezelfde problemen op school. Ze ziet het gewoon niet, je kan het uitleggen maar even daarna is ze het vergeten. Getal herkenning etc, het kwam me zo bekend voor.

  48. Miranda

    09/09/2014 at 09:03

    Mijn man heeft dyslexie en is ook tegen zoveel dingen opgelopen destijds, vreselijk! Nu er bij Dana ook het vermoeden is zit ik er bovenop, jammer genoeg is er nog steeds zoveel onbegrip en vooroordelen. Je hebt het echt super gedaan als je dit zo leest, erg knap van je!

  49. Joyce

    09/09/2014 at 09:02

    Ik ken het wel, heb er zelf gelukkig geen last van, maar heb bij de kinderen waarmee ik heb gewerkt wel geleerd dat er maar weinig begrip voor is. Knap dat jullie dit zo vertellen 🙂

  50. Bianca

    09/09/2014 at 08:51

    Ik wist niet eens dat dit bestond (misschien heel dom?). De uitleg die je er over geeft vind ik erg duidelijk het lijkt mij alleen in sommige situaties zoals met school enz inderdaad erg vervelend x

    1. SAS

      09/09/2014 at 09:27

      Nee hoor, helemaal niet dom. Dyslexie is een bekend begrip en Dyscalculie is eigenlijk heel onbekend, nu nog steeds en 20 jaar geleden al helemaal. Vandaar dat ik er graag wat meer duidelijkheid over wilde creëren met dit blogje. Volgende week komt een blogje online met de dingen waar ik nu tegenaan loop.

  51. jenny

    09/09/2014 at 08:48

    Goed dat je hier een blogje over schrijft. Ik ben nooit getest maar weet bijna zeker dat ik het ook heb. Roep t al jaren. Als kind was rekenen een regelrecht drama. Tot tranen aan toe oefenen thuis met mijn moeder stampen die tafels. Dat rekenen is al mijn hele leven een drama.

  52. Amy

    09/09/2014 at 08:42

    Ik wist wat dyscalculie was, maar nu ik dit lees merk ik dat ik echt niet wist wat het daadwerkelijk inhoud. Het lijkt me erg vervelend om zoveel problemen te hebben met rekenen, omdat het toch iets is wat je vaak tegenkomt in het dagelijks leven. Hopelijk ervaar je er nu toch minder last van dan tijdens je schooltijd door de trucjes die je jezelf hebt aangeleerd!

  53. Yudeska

    09/09/2014 at 08:18

    Ik heb ook altijd last gehad met rekenen zo ontmoedigend zeg.

  54. Madelon

    09/09/2014 at 08:18

    Ik vind dit erg fijn om te lezen. Het geeft me meer inzicht in wat dyscalculie nou betekent als je het hebt. Ben benieuwd naar het blogje over hoe je er nu in je dagelijks leven mee te maken hebt. Fijn dat jullie dit delen!

    ps. spelfoutje in laatste alinea (dyscaluclie) :$

    1. SAS

      09/09/2014 at 09:22

      Thanks voor de mention, ik heb de fout aangepast. Dyscaluclie bestaat natuurlijk niet 😉 En fijn te horen dat het meer inzicht geeft, dit was zeker de bedoeling. Volgende week komt het andere blogje online.

Leave a Reply